P-C-ZP/WK/LB-006, szlak pieszy czerwony, Stargard - Kostrzyn n.Odrą, 269,2km

SPODOBAŁA CI SIĘ MOJA PRACA ?? SKORZYSTAŁEŚ Z MATERIAŁÓW ?? POSTAW MI KAWĘ - https://buycoffee.to/wiking-turystyka

Na pewno zmotywuje mnie do dalszej pracy. Często również kawka mi pomoże przy tworzeniu nowych i aktualizacji dotychczasowych danych. Do zobaczenia na Szlaku. W sezonie jesienno-zimowo-wiosennym, zapraszam na wspólne "Wyprawy z Wikingiem", podczas których wędrujemy po szlakach Województwa Zachodniopomorskiego i nie tylko.

1. NUMER SZLAKU W SERWISIE www.WedrujzNami.pl:  P-C-ZP/WK/LB-006
2. NUMER SZLAKU WG PTTK: ZP-12-C (Zachodniopomorskie), LB-12-c (Lubuskie)
   
3. PRZEBIEG SZLAKU: Stargard - Pęzino - Marianowo  - Dobrzany - Recz Pomorski - Drawno - Zatom - Stare Osieczno - Dobiegniew - Strzelce Krajeńskie - Gorzów Wielkopolski - Witnica - Kostrzyn nad Odrą,
   
4. NAZWA SZLAKU: Szlak imienia Hetmana Stefana Czarnieckiego
5. POWIAT: Stargardzki, Choszczeński, Czarnkowsko-Trzcianecki, Strzelecko-Drezdenecki, Gorzowski, Miasto Gorzów, Myśliborski
   
6. GMINA: Stargard, Marianowo, Dobrzany, Recz Pomorski, Drawno, Krzyż Wielkopolski, Dobiegniew, Strzelce Krajeńskie, Stare Kurowo, Santoczno, Kłodawa, Gorzów Wielkopolski, Bogdaniec, Lubiszyn, Dębno, Witnica, Kostrzyn nad Odrą
   
7. NAWIERZCHNIE: wszystkie rodzaje dróg
8. KOLOR: czerwony pasek, pomiędzy dwoma białymi w poziomie
9. ROK POWSTANIA: nieznany
10. ROK OSTATNIEGO ODNAWIANIA: 2007 na odcinku Stargard - Drawnik, 2014 na terenie Drawieńskiego Parku Narodowego, Na terenie województwa Lubuskiego prawdopodobnie 2006.
    
11. ROK OSTATNIEGO MONITORINGU/POMIARU: 2009 i 2014 (tylko zachodniopomorskie)
    
12. DŁUGOŚĆ: 98,1 km w Województwie Zachodniopomorskim, 2,7 km w Województwie Wielkopolskim, 173,6 km w Województwie Lubuskim (według pomiaru GPS). Łącznie: 269,2 km
    
13. WAŻNE UWAGI: szlak o charakterze liniowym, oznakowanie dwustronne. W 2009 roku oznakowanie na odcinku Stargard - Drawnik oraz granica DPN - Kostrzyn nad Odrą, oceniamy na niedostateczne w obu kierunkach. Znaki rzadko umieszczone, często zmylają swoim ustawieniem kierunek marszu. Na odcinku Drawnik - Południowa granica Drawieńskiego Parku Narodowego - bardzo dobre, renowacja w 2014 roku. UWAGA ! Most w Głusku jest zamknięty i na odcinku most Głusko - most nad Drawą k. Kamionnej, poruszamy się szlakiem rowerowym Pętla Głusko. Szlak zweryfikowany na terenie Województwa Zachodniopomorskiego.
    

LINKI ZEWNĘTRZNE:

1. Polecamy opis wędrówki - Blog podróżniczy

SZLAK ZNAJDZIESZ NA NA NASZEJ MAPIE OGÓLNEJ ZNAKOWANYCH SZLAKÓW TURYSTYCZNYCH (zawsze aktualizowana pełna mapa)

Jeśli znasz szlak, a nie ma go w naszym rejestrze, prosimy o przesłanie pliku .gpx oraz kilku słów o szlaku, zdjęć, abyśmy stworzyli jego wizytówkę. A jak masz czas, zapraszamy do stworzenia opisu szlaku, według naszego systemu. Szlaki są dla wszystkich i musimy je promować wspólnie.

Szlak im. Hetmana Stefana Czarnieckiego - czerwony szlak turystyczny w województwie zachodniopomorskim, wielkopolskim i lubuskim. Upamiętnia pobyt wojsk polskich pod dowództwem Hetmana Czarnieckiego, w tej okolicy. Zapraszamy do wspólnej wędrówki.

Przebiega przez Równina Pyrzycką, Iński Park Krajobrazowy, Drawieński Park Narodowy, Puszczę Drawską, Puszczę Barlinecką i Równinę Gorzowską. Zaczyna/kończy się w Stargardzie Szczecińskim, leżącym nad rzeką Iną. Miasto posiada najcenniejsze w tym regionie zabytki gotyckie i średniowieczny układ urbanistyczny, czytelny mimo olbrzymich zniszczeń w 1945 roku. Ocalały fragmenty murów obronnych wzniesionych w końcu XIII w. z bramami i basztami. Zachowały się ponadto XVI- wieczne fragmenty watów i fos. Na rynku gotycki kościół Mariacki z 1292 r. Obok gotycko-renesansowy ratusz z XVI wieku i gotyckie kamieniczki z XV wieku. 

Ze Stargardu szlak prowadzi przez Pojezierze Ińskie (Iński Park Krajobrazowy), najwyższe partie wzniesień moreny czołowej, wąwozy, lasy bukowo-sosnowe, przez Pęzino -- słowiański gród obronny z cennym zamkiem późnogotyckim, w którym w 1657 r. stacjonował Stefan Czarniecki. Dalej szlak wiedzie przez Marianowo, osadę słowiańską, w której w 1248 r. ufundowano klasztor cysterek, przez historyczne miejscowości Szadzko i Dobrzany do zabytkowego Recza. W miasteczku położonym nad rzeką Iną zachowały się fragmenty miejskich murów obronnych wykonanych z kamienia polnego. Wzdłuż murów wiedzie aleja spacerowa, idąc nią można podziwiać baszty i czatownie, oraz Bramę Choszczeńską. Przetrwał XV-wieczny kościół gotycki i kilka zabytkowych kamieniczek w rynku.

Z Recza Pomorskiego, docieramy do urokliwego miasteczka - Drawna. Tutaj możemy zwiedzić spichlerz z wystawami, który jednocześnie jest punktem informacji Turystycznej. A stąd już kilka kroków do Drawieńskiego Parku Narodowego, po którym szlak prowadzi nas urokliwym borem, często nad Drawą. Zachodniopomorska część szlaku, kończy się na południe od Zatomia. Od Zatomia do mostu na Płocicznej oraz od Starego Osieczna do Kostrzyna nad Odrą. Od mostu na Płocicznej, do Starego Osieczna, szlak przez chwilę przebiega po województwie Wielkopolskim.

POMÓŻ NAM STWORZYĆ OPIS SZLAKU !

MIEJSCOWOŚCI I OBIEKTY NA SZLAKU:

Pęzino (Pansin), związane jest głownie z zamkiem, leżącym przy dwóch rzekach; Krąpiel i Pęzinka. Pierwsze wzmianki o dziejach Pęzina, pochodzą z XII wieku, kiedy to wieś była własnością rodu Pansin, a rycerz Rytgeruus sprawował nadzór nad drewniano-ziemną warownią. Niektóre prace wskazuję, że od X, do XI wieku funkcjonowało tu grodzisko. W XIV i XV wieku wieś przechodziła przez ręce kilku kolejnych właścicieli. Byli nimi Borkowie, Joannici, potem ponownie Borkowie, a od roku 1680, zamek i wieś przeszły na własność rodu Puttkamerów, którzy zamieszkiwali tu do 1945 roku.

Grodzisko Ulikowo.  Jest pozostałością osadnictwa pradziejowego, nawet z mezolitu. Najwięcej śladów w tym niniejsze grodzisko zachowało się z okresu wczesnośredniowiecznego. Datowane jest na IX-X wiek. Położone na cyplu podciętym z 3 stron dolinami, dostęp od strony „lądu” zabezpieczone jest dodatkowym wałem, na wschód od grodziska, osłaniającego również podgrodzie. Długość samego majdanu wynosi około 130 metrów. Otoczone jest pierścieniem wałów, których szerokość podstawy zamyka się w wielkości 10-12 metrów. Od zachodu zachowało się założenie obronne bramy, od północy taras za wałem, od wschodu brama i spore podgrodzie z drugim wałem obronnym, od południa skarpa do rzeki - możliwe że była tu furta wodna. Ciekawe miejsce historyczne, które warto poeksplorować schodząc delikatnie ze szlaku - w sumie szlak czerwony przechodzi przez grodzisko, bramami głównymi i wyjściem/wejściem podgrodzia.

Dobrzany (niem. Jacobshagen) – miasto w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim,, na Pojezierzu Ińskim, w otulinie Ińskiego Parku Krajobrazowego, nad jeziorem Szadzko, nad Pęzinką. Herb Dobrzan przedstawia w polu srebrnym na pasie błękitnym czerwoną łapę gryfa ze złotymi pazurami. Symbol gryfa pomorskiego nawiązujący do przynależności z Księstwem Pomorskim i samym Pomorzem. Nieznana jest pierwsza słowiańska nazwa tej miejscowości. Pierwotne osadnictwo w okolicach Dobrzan datowane jest na VIII wiek. Jacobshagen zostało założone w XIII wieku, prawdopodobnie przez Jakuba von Günstersberg, zabójcy polskiego króla Przemysła II (w 1296 r.). Od jego imienia pochodzić ma nazwa miejscowości, która obowiązywała do 1945 roku, a nawet krótko po nim (Dobrzany tuż po wojnie zwano Jakubowo i Dobrzanek). Po przejęciu miasta przez polską administrację przejściowo używano nazw Jakubowo oraz Dobrzanek. Nazwę Dobrzany wprowadzono w listopadzie 1946 roku. Lata 1368-1459 to czas, gdy miasto leżało w granicach Księstwa Słupskiego. W styczniu 1606 miasto spotkało się z dużymi zniszczeniami wskutek pożaru. Ze względu na straty, duża część mieszkańców postanowiła opuścić miasto i osiedlić się w sąsiednich wioskach. Pozostali mieszkańcy, skorzystali z pomocy księcia, aby odbudować Dobrzany. W 1618 roku Dobrzany musiały być na tyle odbudowane, by znaleźć się na pierwszej mapie Pomorza, autorstwa kartografa Eilharda Lubinusa z 1618, jako liczące się miasteczko. W latach 1651–1654 Dobrzany, jak i cały powiat stargardzki były pod zarządem szwedzkim, następnie przeszły pod panowanie elektora brandenburskiego. W roku 1781 miał miejsce kolejny wielki pożar miasta. Odbudowę miasta zrealizowano z dotacji w wysokości 39 000 talarów oraz zbiórek publicznych. W odbudowie posłużyły materiały (głównie kamienie i cegły) z rozbiórki zniszczonego w wojnie trzydziestoletniej zamku w pobliskim Szadzku. W 1896 r. zaczęła kursować wąskotorowa  "Stargardzka Kolej Dojazdowa (nazywana przed wojną Szadzką Koleją Wąskotorową, z powodu nazwy powiatu)", która jeździła na trasie Stargard - Ińsko Drawsko Pomorskie, tutaj jej odnoga węzeł Kozy Pomorskie - Dobrzany – Poźrzadło Dwór. W 1969 roku, odcinek za Dobrzanami zlikwidowano. Przewozy na linii Stargard – Dobrzany ruch zawieszono w 1996 roku. 2 marca 1945 miasto zostało zajęte przez wojska radzieckie (I Front Białoruski, 3. Armia Uderzeniowa, I Armia Pancerna), zniszczenia sięgnęły 60% zabudowy miasta. Jeszcze w tym samym miesiącu wybrano burmistrza Dobrzan, którym został Jan Nagórski. Latem 1945 rozpoczęto wysiedlanie dotychczasowej ludności do Niemiec. Więcej informacji o Dobrzanach - https://pomorzezachodnie.travel/Miejscowosc/a,1437/Dobrzany  . Niestety z powodu pożarów i walk w 1945 roku, miasto utraciło wiele ciekawych zabytków. Zachowała się jednak liczna zabudowa o konstrukcji ryglowej z XVIII i XIX w. znajdujące się w centrum miasta. Na uwagę zasługuje kościół św. Michała Archanioła. Powstał w latach 1781-1784, według projektu architekta Davida Gilly. Kościół salowy z oknami łukowymi i wieżą na rzucie prostokąta. Na wieży kościoła znajduje się dzwon o średnicy 0,75 m, odlany z brązu przez firmę Franz Schilling Sohne z Apoldy w 1925 roku. Do wyposażenia kościoła należy również neobarokowy ołtarz z przełomu XIX i XX stulecia, ambona z XVIII stulecia, pochodząca z Odargowa oraz srebrny kielich mszalny z 1605 roku, o wysokości 22,4 cm. Ołtarz prawdopodobnie był pierwotnie ambonowy. W centralnej części ołtarza znajduje się obraz przedstawiający ukrzyżowanego Chrystusa, obraz w predelli zamalowany farbę olejną.  W mieście żyła liczna gmina żydowska.  Kirkut został założony około 1850 roku. Mieścił się przy obecnej ul. Adama Mickiewicza. Przed 1939 zajmował teren o powierzchni 15 ha, dziś tylko 0,1 ha, ponieważ jest sukcesywnie zabudowywany. W czasie II wojny światowej kirkut uległ zniszczeniu. Zachował się zawalony mur z otwartą bramą oraz dwie macewy z hebrajskimi inskrypcjami, pochodzące z początku XX wieku. Ponadto polecamy spacer do skarpy nad zakolem rzeki Pęzinki po wschodniej stronie byłego stawu Młyńskiego - odkryto tu narzędzia z epoki kamiennej. Punkt widokowy na piękną pradolinę rzeki Pęzinki. Ostoja ptaków i zwierzyny płowej. Ciekawą atrakcją jest również Park nad "rzeczką", położony w południowej części miasta między ramionami rzeki Pęzinki i jej kanału uchodzącymi do Jeziora Szadzkiego. Dojście ul. Parkową. Ślady osadnictwa z epoki brązu. Ostoja ptaków. Teren do rewitalizacji przyrodniczej i historycznej. Przez miasto przebiegają dwa szlaki piesze; czerwony im. Hetmana Stefana Czarneckiego (Stargard - Kostrzyn nad Odrą), zielony Wzniesieniami Moreny (Cieszyno Łobeskie - Choszczno).

Książęcy zamek kasztelański w Szadzku, był największą twierdzą Pomorza Zachodniego na pograniczu z Nową Marchią, zbudowaną w okolicy Dobrzan, nad jeziorem Szadzko. Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z roku 1336 i wspomina o rodzie von Steglitz, jako właścicielach Szadzka. Z. Radacki sugeruje czas budowy zamku na około czterdzieści lat wcześniej, po 1290 r., jednak regularny, prostokątny rzut warowni i istnienie w narożniku wieży o kwadratowej podstawie i cylindrycznej górnej części nawiązuje do zamków zakonu joannickiego – Łagowa, Swobnicy czy Pęzina, powstających od drugiej połowy XIV w. Nie można więc wykluczyć istnienia w Szadzku drewniano-ziemnej warowni, zastąpionej przez murowany zamek. W 1395 roku na zamku został zamordowany książę Warcisław VII. Widok zamku po renesansowej przebudowie przedstawia rycina z mapy Lubinusa (1618). W średniowieczu Szadzko, jako jedna z najpotężniejszych warowni księstwa pomorskiego, była szczególnym celem dla brandenburczyków. Dwukrotnie – w 1445 oraz 1478 był przez nich zdobywany i dewastowany. Oblężenie zamku w 1478 r. było jednym z największych epizodów, toczącej się wówczas, wojny pomorsko-brandenburskiej. Dla armii brandenburskiej, dowodzonej przez elektora Albrechta III Achillesa Hohenzollerna, Jego zdobycie przez brandenburczyków znacznie osłabiło pomorski system obronny. Wydarzenie to jest bardzo dobrze poświadczane w źródłach pisanych. W końcu XV wieku, książę Bogusław X odbudował tak ważny strategicznie zamek, który dalej był istotną twierdzą, dla księstwa pomorskiego. Po wycofaniu się z zamku elektora w 1481 roku, książę Bogusław X nadał zamek i wójtostwo Henrykowi von Borckemu. W 1499 roku stał się lennem Joachima von Devitza z Dobrej. Od 1502 roku zamek był własnością domeny państwowej i miał wielu zarządców. W latach 1529–1564 jego zarządcą był Rudiger von Massow, w 1563 i 1566 roku Bastian von Borcke, w 1567 roku Baltazar von Wedel, w 1569 roku Ludwik von Ewerstein z Nowogardu, w 1580 roku Kaspar Heidebreck, w 1599 roku Joachim von Wedel, a w 1607 roku Jost von Borcke. Przed rokiem 1533, bramę wzmocnił bastion, a mimo pożaru i renesansowej przebudowy po 1588 roku, warowność zamku nadal była wysoka – powstał dodatkowy pierścień obwałowań o rzucie pięcioboku. Mimo to, w wyniku wojen szwedzkich Szadzko zostało opuszczone, a późniejsze próby odbudowy – ze względu na koszty – zostały przerwane. Od roku 1766 trwała powolna rozbiórka zamku, a po pożarze Dobrzan w roku 1781 materiał budowlany z zamku posłużył do odbudowy miasta. Ludwig Wilhelm Brüggemann w roku 1784 pisze o widocznych potężnych murach, ale zaznacza, że nie nadają się już do zamieszkania. Obecnie to pozostałość obronnego zamku, z dobrze czytelnymi bastionami, głębokimi fosami i potężnymi, trzynastometrowymi  wałami ziemnymi. Warto przeczytać legendę "O kupcównie Małgosi ze Stargardu i szadzkim kasztelanie". Obok zamku przebiegają dwa szlaki piesze; czerwony im. Hetmana Stefana Czarneckiego (Stargard - Kostrzyn nad Odrą), zielony Wzniesieniami Moreny (Cieszyno Łobeskie - Choszczno).

Szadzko (niem. Saatzig) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Dobrzany, na Pojezierzu Ińskim, w otulinie Ińskiego Parku Krajobrazowego, nad jeziorem Szadzko, nad Pęzinką. Wieś powstała przy zamku kasztelańskim i jej rozwój związany był z pomorskim grodem. Przez lata należała do księstwa pomorskiego, z przerwami podczas walk pomorsko-brandeburskich. W 1627 roku miejscowość została zajęta przez Szwedów, po 1653 roku, stała się domeną brandenburską W 1628 roku do Szadzka należało: 17½ łanu chłopskiego, karczma, 3 zagrodników, owczarz, 3 parobków owczarza, 1 pastuch, 2 komorników i 2 tkaczy oraz krawiec.  Wraz z przeniesieniem siedziby władz do wapnic i popadaniem w ruinę zamku, w 1728 nastąpił upadek wsi. W 1854 roku dzierżawcą domeny zostali pani Selchow i jej syn, po nich do 1864 roku dzierżawcą był Hoyer, a w 1864 roku dzierżawcą został Holzkamm. W 1910 roku wieś zamieszkiwało 394 mieszkańców, znajdowały się w niej młyn, gorzelnia i cegielnia. Na początku XX wieku majątek został przejęty przez Pruski Urząd Podatkowy i wydzierżawiony.  Oprócz reliktów zamku, we wsi znajdziemy jeszcze kilka ciekawych zabytków. Należą do nich zabezpieczone ruiny kamienno-ceglanego kościoła wzniesionego w XVI w.; w XVIII w. został on częściowo przebudowany. Według legend, powstał w miejscu starszego, drewnianego kościoła. Podczas II wojny światowej w 1945 r., został częściowo zniszczony. Zabytkowe wyposażenie przeniesiono tymczasowo do kościoła w Odargowie, niestety zostało tam do dzisiaj, ponieważ zniszczona świątynia nie została wyremontowana i od początku lat 50. XX w. zaczęła popadać w ruinę. Pod kościołem znajduje się krypta grobowa rodziny Dewitzów – książęcych administratorów zamku. Niegdyś teren wokół kościoła, był protestanckim cmentarzem, datowanym na XVI wiek. Ale prawdopodobnie pierwszy cmentarz powstał już w połowie XII wieku. Obok świątyni, rośnie potężna lipa św. Ottona. Obwód pnia to niemal 770cm, wysokość 16m zaś średnica korony około 20 metrów. Według legend jej wiek szacuje się na około 700 lat Jednak według badań dendrologicznych ma około 400 lat - - warto zapoznać się z legendą "Lipa św. Ottona i diabeł w Szadzku". Na placu przed kościołem stoi odbudowany, żeliwny pomnik – obelisk upamiętniający poległych w czasie I wojny światowej mieszkańców Szadzka. Wśród wymienionych nazwisk również polskie – Karl Czerwanski. Wieś posiada również drugi cmentarz, na wylocie drogi w kierunku Ogardowa. Otoczony starodrzewem cmentarz poewangelicki, datowany  na pierwszą połowę XIX wieku. Cmentarz zaniedbany, po wojnie zdewastowany. Usunięto wiele poniemieckich nagrobków. Ale i sporo zostało. Możemy znaleźć stele, nagrobki, krzyże, drzewa życia ... . Warto zwiedzić tą nekropolię. W miejscowości zachował się również parterowy dwór (rządcówka), należący do zarządcy majątku, zbudowany w 1883 roku. Jest to budynek parterowy, wybudowany z czerwonej cegły, z piętrowym ryzalitem na osi środkowej fasady, przyozdobiony gzymsami. Nie zachowało się historyczne wyposażenie wnętrza. W czasie II Wojny Światowej, w piwnicy budynku mieszkali robotnicy przymusowi, wywiezieni na roboty do Rzeszy. Zatrudnieni byli w folwarku. Po wojnie budynek w strukturach PGR-u. Służył jako biuro, świetlico-klub, oraz mieszkania dla robotników sezonowych. W latach 70-tych XX wieku służył jako magazyn. Obecnie na terenie prywatnym. W sąsiedztwie znajdują się zachowane zabudowania gospodarcze folwarku, gorzelnia, kuźnia oraz park dworski z XIX wieku o powierzchni 2 ha. Nieopodal rozległe grodzisko pierścieniowate z okresu kultury łużyckiej, z doskonale zachowanymi wałami ziemnymi. 

Grodzisko "Krochmalnia" w Szadzku oraz powiązana z nim osada przygrodowa. Naprawdę pięknie zachowane grodzisko !!!  Jest to cenny przykład wczesnośredniowiecznego budownictwa obronnego. Odkryto je w 1894 roku. Położone jest na łąkach nad jeziorem Szadzko, na cyplu niewielkiego wzgórka, wcinającego się od południa w jezioro Szadzkie. Obecnie jezioro otacza obiekt z północy oraz zachodu, a dawniej zapewne także ze wschodu. Wpierw założono osadę, której początki w okresie wczesnego średniowiecza datuje się na VIII wiek. Dopiero w XII w. wybudowano w jej pobliżu niewielkie grodzisko, które było wykorzystywane do XIII wieku. Na początku XIV w. mieściła się w nim siedziba rycerska, którą porzucono na rzecz położonego nieopodal, nowo wybudowanego zamku, znajdującego się po zachodniej stronie jeziora. Przenosiny do nowej siedziby musiały odbyć się przed 1336 rokiem, ponieważ z tego okresu pochodzi pierwsza wzmianka o tym obiekcie w źródłach pisanych – „castro Sazike” należący do braci Steglitz. Grodzisko jest dostępne dla zwiedzających. Otacza je pole orne oraz pastwiska, przez co łatwo je zlokalizować. Więcej informacji - https://zabytek.pl/pl/obiekty/g-288284 .. Więcej informacji - https://zabytek.pl/pl/obiekty/g-288284  .

Nieopodal prowadzi zielony szlak pieszy Wzniesieniami Moreny (Cieszyno - Łobeskie - Choszczno).

Rybaki (Ziegenhagen), powstały prawdopodobnie w okresie kolonizacji niemieckiej w XIII wieku. Jednak ślady osadnictwa sięgają połowy VII wieku, gdy nad Iną wzniesiono gród obronny. W dokumentach wieś wymieniana jest z 1337 roku Landbuchu Nowomarchijskim. Należała wówczas do rycerskiego rodu von Zehdenów spod Recza, być może w owym okresie istniał we wsi kamienny kościół. Kolejnymi właścicielami wsi był ród v. Günstenberg (1601-1745) a w 1690 r, jeszcze jako właściciela wymienia się Hansa R. v. Arnswalde. W I poł. XVIII w. Rybaki wielokrotnie zmieniały właścicieli, aż do 1760 r. , kiedy nabył je Hans A. v. Blumenthal - właściciel Sokolińca. Za jego życia w 1756 r. dobra w Sokolińcu i Sicku poddano alodyfikacji (majątki dziedziczne). W 1783 r. majątek w Rybakach nabył Ewald F. v. Wedel a w 1812 mieszczanin - niejaki Hoffmüller. Znajdował się tu folwark, pałac z parkiem, kościół, cmentarz i młyn. Do 1945 r. dzieje majątku w Rybakach związane były z właścicielami majątku w pobliskim Sokolińcu. Podczas II wojny światowej w lutym i marcu 1945 r. w Suliborku przebiegała linia frontu. Obie miejscowości w tym czasie wielokrotnie przechodziły z rąk do rąk. Skutkiem działań wojennych spora część wsi i praktycznie cały majątek został zniszczony. Po II wojnie dobra upaństwowiono, następnie utworzono PGR, wzniesiono nowe budynki gospodarcze i bloki mieszkalne; po jego rozwiązaniu w zasobach AWRSP.

• Grodzisko wczesnosłowiańskie w Rybakach powstało prawdopodobnie w połowie VII wieku. Należał do linii obronnej wzdłuż rzeki Iny. Na tym odcinku rzeki funkcjonowało 6 grodów: w Rybakach, trzy grody w Reczu i po jednym w Pomieniu i Sławęcinie. Funkcjonowało prawdopodobnie do X wieku. Niestety jest mało informacji o tym zabytku. 
• Cmentarz rodowy znajdował się na północ od folwarku z pałacem. Datuje się go na początek XIX wieku. Niestety w 1985 roku został zdewastowany przez spychacze PGR-u, które rozkopały cmentarz na głębokość 1,5 metra. Tym samym znikł on z powierzchni ziemi. Pozostała jedynie uszkodzona krypta grobowa rodziny von Hoffmüller z stelą poświęconą Oskarowi von Hoffmüllerowi. Umiejscowiona jest na szczycie grodziska. Niegdyś prowadziły do niej malownicze alejki cmentarne, widoczne jeszcze w latach 80-tych XX wieku. Jak jest teraz nie wiem, gdyż nie sprawdziłem. 
• Park krajobrazowy powstał według różnych dokumentów w połowie XVIII lub XIX wieku, jako część założenia pałacowo-parkowego z folwarkiem. Zabudowa gospodarcza usytuowana była na wysokim, zachodnim brzegu Iny, zaś park ukształtowano na stromej skarpie i w dolinie rzeki na powierzchni 6,8 hektara. Według kart zabytków, w jego południowej części stał kiedyś kościół, oraz umiejscowiony był cmentarz (początek XIX wieku). Wychodzi na to, że po rozbiórce pozostałości kościoła, zlikwidowano również cmentarz. Znalazłem jedynie podstawę steli, kawałek żeliwnego krzyża, porozrzucane, pojedyncze kamienie (być może z kościoła) i pozostałości kamiennego muru przy szosie. No i oczywiście sporo cennego starodrzewu, chociaż park i cmentarz jest mocno zaniedbany dendrologicznie.
  
• Zespół młyński nad rzeką Iną, składa się obecnie z budynku młyna, stodoły, budynków gospodarczych. Pierwsze wzmianki o młynie w Rybakach pochodzą z 1784 roku, kiedy to potwierdzono istnienie młyna wodnego na rzece Inie. Na pewno był związany z istniejącym tu majątkiem. Pierwszy budynek młyński, zbudowano w formie szachulcowej i istniał na pewno do lat 70/80-tych, XX wieku. Funkcjonował od maja do listopada: posiadał dwa koła, jeden kanał, dwa złożenia kamieni. W 1865 roku wymienia się także młynarza Augusta Neumanna. W 1935 roku, zbudowano nowy budynek młyński, przylegający do starego młyna. Wszystkie budynki przetrwały walki podczas II Wojny Światowej. Po wojnie stary budynek, przeznaczono na mieszkania, dla pracowników miejscowego PGR-u. W 1964 roku wymagał już przełożenia dachu jak i całościowego remontu. Pewnie w kolejnych latach został rozebrany, ze względu na zły stan techniczny. Nowy budynek posiada cztery kondygnacje oraz silosy. Jego siłą napędową mogła być woda, jak i prąd elektryczny, gdyż posiadał silnik elektryczny. Pracował głównie dla Państwowych Zakładów Zbożowych, z maksymalną wydajnością 20 ton zboża. Od 1980 roku jest w rękach prywatnych, a od lutego 1986 roku zakończył pracę. Zachowało się jego całe przedwojenne, jak i powojenne wyposażenie. Jednak w kolejnych latach, zmieniali się właściciele, mający różne wizje budynku. I niestety popada w ruinę. Ostatnim właścicielom nie udaje się uzyskać dotacji na realizację planów i chyba się już poddali. Dach młyna się rozpada, wilgoć niszczy kolejne kondygnacje, stropy i schody. Jeszcze w 2009 roku wchodziłem do środka, była tam nawet wiejska sala komputerowa i organizowane były imprezy, teraz to już niebezpieczne. A takie idealne miejsce na schronisko turystyczne/pensjonat. Nie wiem jak obecnie, ale do niedawna można było zjeść pyszne pstrągi, zarówno wędzone, jak i smażone w różnych wersjach, a na turystów czekających na jedzenie w stodole czekała herbatka. Zanim wyremontowano jazy i most na Inie, woda swobodnie płynęła kanałem młyńskim. Tam trzymano pstrągi, Można było upatrzeć sobie sztukę i wyłowić. Teraz woda już nie płynie, zaś kanał zarasta. W jednym z przebudowanych budynków gospodarczych mieszkają właściciele i jest kuchnia, zaś w wyremontowanej stodole, duża sala gdzie można zjeść zamówiony posiłek, zorganizować imprezę, szkolenie, czy event.  Kontakt; Facebook - https://www.facebook.com/mlynrybaki  , tel. 695 358 884. 

Suliborek (Klein Silber), to wieś o metryce średniowiecznej (słowiańskiej), po raz pierwszy wymieniana w źródłach w 1296 r., jako "Sylber" (Silber). W 1452 r. burmistrz Recza Jakub Vorhower nadał cysterkom ziemię na Suliborku. Po kasacie zakonu cysterek, ok. 1552 r. wieś stała się własnością domenalną. Z tego okresu pochodzą wzmianki o istnieniu folwarku, wymienia się także kościół, a w późniejszym okresie również szkołę. Suliborek poważnie ucierpiał podczas wojny trzydziestoletniej (1618-1648). Od pocz. XX w. liczba mieszkańców Suliborka systematycznie malała. Od października 1939 r. we wsi przebywała grupa 30-40 polskich jeńców wojennych ze stalagu II D w Stargardzie; później wbrew Konwencji Genewskiej - zostali oni cywilnymi robotnikami przymusowymi. Wieś poważnie ucierpiała w 1945 r.: walki w okolicy Suliborka trwały od 9.02 do 4.03.1945 r. wieś kilkakrotnie przechodziła z rąk do rąk. Zniszczeniu uległ kościół, liczne zabudowania chłopskie. Po II wojnie światowej wieś zasiedlona głownie repatriantami ze wschodu (rolnicy indywidualni). 
Kościół filialny w Suliborku, wymieniony został po raz pierwszy w 1849 roku. Wzniesiono go za niewielkim wzgórzu, w otoczeniu starodrzewu, prawdopodobnie w miejscu pierwotnej świątyni, jako fundacja królewska. Bryła kościoła jest kamienno-ceglana w stylu neogotyckim. Po stronie zachodniej stała wieża. Pierwszym protestanckim duchownym w Suliborku był Marcin Kramer, ojciec słynnego później na Pomorzu kaznodziei Daniela. Zniszczony podczas zaciętych walk II Wojny Światowej. I tak już zostało. Po wojnie nie podjęto próby odbudowy i przez dziesięciolecia, kościół zwyczajnie się rozpadał, aż do dzisiejszego stanu. Wokół kościoła znajdował się cmentarz ewangelicki z początku XIX wieku (chociaż możliwe że był o wiele wcześniej przy starym kościele). W dniu dzisiejszym nie ma po nim śladu. Przy drodze widoczna jest betonowa podstawa, a obok niej, fragment żeliwnego ogrodzenia. Prawdopodobnie tutaj stał pomnik Wielkiej Wojny.

Bytowo (Butow), jest kolejną wsią o średniowiecznym rodowodzie, leżącej w granicach Nowej Marchii, od 1816 roku w Prowincji Pomorskiej. Pierwsza wzmianka o Bytowie pochodzi z 1336 roku. Wówczas margrabia brandenburski Ludwik Starszy zezwolił Güntersbergom wybudować w Bytowie zamek. W latach 1411-1414 w czasie wojny polsko-krzyżackiej, miejscowość została zniszczona przez Pomorzan. W 1598 roku, Bytowo należało do rodu von Borcków ze Złocieńca. W 1828 r. właścicielem był rotmistrz von Derenthal. A od 1841 roku, majątek należał do von Eichholzów. Kolejno od 1846 r. do von Wilisenów, od 1847 kaznodziei zamkowego Stubernaucha ze Schwedt, od 1855 Hermana von Knesebeck, w 1870 rodzina Jahn. Na początku XX wieku, właścicielem Bytowa był generał kawalerii baron von Vietinghoff. Ostatnim właścicielem majątku, do 1945 roku, był Georg Blume. Pod zarządem właścicieli, którzy się dość często zmieniali, z małej osady, przeszła do dużej wsi, posiadającej kościół, szkołę, młyn, gorzelnię, kuźnię, folwark i pałac z parkiem.

Ciekawe obiekty:

• Założenie folwarczne, to zespół budynków gospodarczych, mieszkalnych i użytkowych. Część znajduje się wokół dziedzińca, część poza nim. No i oczywiście pałac z ogrodem. Do dnia dzisiejszego, z folwarku, w dobrym stanie zachowały się między innymi; obora, stajnia, magazyn, młyn, domy we wsi. Zachował się również częściowo mur z kamienia łamanego ze słupami bramy wjazdowej do folwarku oraz kamienny most z 1884 roku nad Iną. Najlepiej zachowaną budowlą na terenie folwarku jest Dom Rządcy (rządcówka) w konstrukcji szkieletowej. Został wyremontowany przez współczesnych właścicieli majątku. Założenie budowane było od 4 ćwierci XIX wieku, do 1910 roku. Niestety sporo zabudowy znikło podczas działalności PGR-u, częściowo również podczas działań wojennych, ostatecznie po upadku PGR-u, z powodu braku właścicieli. Na szczęście obecnie w rękach prywatnych, powoli się odradza. 
• Eklektyczny pałac zbudowano z fundacji H. Jahna, fabrykanta z Choszczna w 1870 roku. Możliwe, że nawet w miejscu gdzie stał średniowieczny zamek :). Pierwotnie był to budynek dwukondygnacyjny zbudowany na planie prostokąta, z przybudówką, kolumnowym portykiem, pseudoryzalitami, kryty dachem mansardowym. Na początku XX wieku, został przebudowany na rodzinną rezydencję szlachecką. Wraz z ówczesnym wyposażeniem, na pewno była perełką i ukazywała bogactwo i wysoką pozycję społeczną właścicieli. Po II Wojnie Światowej, znikło wyposażenie pałacu, a on sam pełnił funkcję zakładu karnego. W latach 50-tych XX wieku, obiekt zaadaptowano na wiejski dom kultury. I tak sobie niszczał powoli, aż w 1970 roku, Choszczeński Kombinat Rolny podjął decyzję o remoncie kapitalnym pałacu. Od 1975 roku nie kontynuowano remontu i obiekt popadł w ruinę. W latach 90-tych XX wieku, nie było już dachu. stropów, mury były złuszczone i zawilgocone. Istniały już tylko mocno nadwątlone mury obwodowe pałacu z fragmentarycznie zachowanym wystrojem architektonicznym i zagruzowane wnętrze. Odpadły w dużej części niektóre stylowe dekoracje z elewacji. Pozostały jednak fragmenty trójkątnych tympanonów nadokiennych z profilowanymi gzymsami i podziały boniowania, kilka kroksztyn i płyciny z dekoracją w tynku np. po prawej stronie od wejścia głównego. W latach 2013-2015, nowi właściciele folwarku i pałacu, rozpoczęli kompleksowy remont gmachu. Osiągnięto stan surowy. Niestety pewnie z powodów finansowych, renowacja stanęła w miejscu. Pomimo wciąż nieskończonego remontu, pałac naprawdę okazale się prezentuje. Mam nadzieję, że pomimo zatrzymania prac remontowych w 2015 roku, obecni, lub nowi właściciele (jest na sprzedaż), odbudują pałac, który będziemy mogli podziwiać.
  
• Park krajobrazowy został założony na początku XIX wieku, w stylu angielskim. Znajduje się nad Jeziorem Bytowskim i rzeką Iną. Rozciąga się na powierzchni 4,7ha. Zachował się częściowo, kamienny mur ogrodzeniowy oraz bogaty drzewostan m.in. choina kanadyjska, lipa srebrzysta, buk pospolity i lipa drobnolistna. Stare drzewa występują głównie w otoczeniu pałacu, na obrzeżach polany widokowej i w częsci południowej parku. W parku znajduje się około 250 drzew o średnicy powyżej 35 cm, w tyn 22 gatunki liściaste i 7 iglastych. Wiek drzew określa się na 50-250 lat. Najstarsze pomnikowe drzewa, to buki o obwodzie pni; 405, 365, 360, 325cm. Najcenniejsze buki purpurowe i odmiany zwisającej. Występuje również 15 gatunków krzewów. Niestety park przez lata był dewastowany, brak było cięć pielęgnacyjnych, drzewa usychały lub je wycinano na opał. Wylewano w nim nawet gnojówkę. Do tego samosiejki, podrost i krzewy, ukrywają coraz bardziej układ parku. Jednak troszkę się z niego zachowało. W części południowo-zachodniej zachowane polany i aleje drzew. Pomiędzy pałacem, a jeziorem zachowała się polana widokowa. Zachowały się częściowo aleje klonowe i lipowe. Na szczęście nowi właściciele, zadbali również o park, który jest coraz bardziej uporządkowany.
• Kościół filialny pw. św. Wojciecha. Po środku wsi, na wzgórzu znajduje się późnorenesansowy świątynia z początku XVII wieku. Pierwotnie nie posiadał wieży - dobudowano ją w 1661 roku i przebudowano w połowie XIX wieku. W latach 1910-1912 wykonano remont świątyni. Fundatorami kościoła i wieży, byli ówcześni właściciele wsi. Ściany kościoła wzniesiono z kamieni polnych i cegły ceramicznej. Zewnętrzne ściany wyprawiono nakrapianym tynkiem wapienno-cementowym. Szkoda, gdyż pomimo że jest trwały, to skutecznie obniża walory estetyczne kościoła. Pomimo wieku, wyposażenie nie jest imponujące. W kościele znajduje się XVIII wieczny ołtarz flankowany kolumnami (pierwotnie ambonowy). W środkowym polu ołtarza znajduje się współczesne malowidło, przedstawiające patrona świątyni - Świętego Jerzego.  W okresie powojennym został również przemalowany tracąc pierwotne motywy. Możemy również zobaczyć niestety zabudowaną, ławę kolatorską, przeznaczoną dla darczyńców i fundatorów kościoła. Zachowała się również drewniana empora, niegdyś zdobiona polichromią, zamalowaną w latach 40-tych XX wieku. W świątyni była również krypta grzebalna, niestety zdewastowana i zrabowana w latach 40-tych, XX wieku. Na wieży znajduje się jeden, z dwóch niegdyś wiszących dzwonów o średnicy 65cm. W otoczeniu kościoła znajdują się wiekowe lipy, oraz okazały dąb. Wokół świątyni zachował się częściowo, kamienny mur. Na obecnym placu kościelnym, znajdował się przykościelny cmentarz ewangelicki, datowany na XVII wiek. Obecnie nie ma po nim śladu.
• Cmentarz ewangelicki z drugiej połowy XIX wieku, znajduje się na wylocie wsi, w otoczeniu pół. Zachował się układ cmentarza ze szpalerami drzew, jednak nagrobki, obramowania i stele zostały w dużej mierze zniszczone.
• Młyn wodny zbudowano pod koniec XIX wieku, nad rzeką Iną. Młyn zasilany był wodą, poprzez spiętrzenie jazami wody w stawie młyńskim. Stąd woda trafiała kanałem młyńskim do młyna, gdzie napędzał turbinę. Obiekt wykazuje typowe cechy wiejskiego budownictwa przemysłowego końca XIX wieku. Łączył funkcję przemysłową (przemiał zboża) z mieszkalną (rodzina młynarza). Służył dzielnie przed, jak i po wojnie. W 1968 roku, obiekt poddano remontowi kapitalnemu i adaptacji na cele mieszkaniowe. Wówczas usunięto całe wyposażenie młyna. Jednak ukończenia tych prac zaniechano. W 1996 roku zdemontowano turbinę. Szkoda. I tak stoi sobie wielki gmach i niszczeje, popadając w coraz większą ruinę.

Recz (hist. Rzeczyca, niem. Reetz) – miasto w woj. zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, położone nad rzeką Iną. Nazwa Recz, pochodzi prawdopodobnie od słowiańskiego słowa oznaczającego miejsce nad rzeką.Używane nazwy po wojnie; Raciąż, Rzeczyca, Rzeczyca nad Iną, Recz Pomorski. We wczesnym średniowieczu (X-XII wiek) był tu słowiański gród, stanowiący plemienną strażnicę pograniczną i osada targowa na podgrodziu. W średniowieczu istniały dwa zamki. Jednym z nich była warownia Joannitów, zbudowana w 1237 roku, na słowiańskim grodzisku, w otoczeniu mokradeł, w widłach Iny i Reczanki. Zdobyty w 1268 roku, przez wojska księcia Barnima I, został przekazany von Wedlom. Wkrótce tereny Recza przejęli margrabiowie brandenburscy. Zamek, prawdopodobnie uszkodzony podczas oblężenia, został rozebrany, zaś wzgórze zamkowe otrzymał Zakon Panien Cysterek. W 1296 roku rozpoczęto budowę klasztoru. Działalność zakonna trwała aż do 1552 r., kiedy to sekularyzowano dobra opactwa, przeznaczając je na domenę państwową elektora. Ostatecznie zniszczone z czasem budowle pocysterskie, rozebrano w 1827 roku. Nie jest znana data powstania drugiego zamku w Reczu. W XIV wieku istniał zamek władców. W 1367 roku, zamek z miastem, zdobyły wojska polskie. Po odzyskaniu przez margrabię Ottona VIII w 1368 roku, został przekazany rycerzowi Hansowi von Rakov. Już wówczas prawdopodobnie nie posiadał umocnień obronnych. Lokalizacja na zachód od miasta wskazywała miejsce tzw. domu margrabiów, widocznego na rycinie z XVII wieku. Następnie przeszedł w ramach odszkodowania, pod zarządzanie rycerzy von Wedlów. W kolejnych latach, w miejscu zamków zbudowano dwór Wedlów, wspominany jeszcze w 1711 roku. Do podupadłego zamku, prowadziła również uliczka z placu Herren-Vorte w mieście. W 1784 roku, nie pamiętano już o tym miejscu. Po zamkach nie pozostał najmniejszy ślad.  
Po 1284 roku, obok starej osady lokowano miasto. Miasto usytuowane jest na historycznym pograniczu Pomorza i Wielkopolski. Przez Recz przebiega historyczna droga handlowa „Droga Marchijska”. W XIV wieku, miasto zostało otoczone murami obronnymi. W murach były cztery bramy i dwie furty wodne. Od 1370 do XVIII wieku miasto należało do rodu von Wedel, początkowo jako lenno, zaś od 1373 pod zwierzchnictwem Korony Czeskiej.  W 1402 zawarto w Krakowie porozumienie w sprawie sprzedaży miasta Polsce, jednakże sprzedano je Krzyżakom. Po wybuchu wojny trzynastoletniej, w 1454 roku Krzyżacy sprzedali miasto Brandenburgii, aby pozyskać środki na prowadzenie wojny. W 1657 roku, podczas wojny polsko-szwedzkiej, Recz zdobyły wojska polskie, pod wodzą hetmana Stefana Czarnieckiego. Wojna Trzydziestoletnia oraz pożary w 1686, 1689 i 1703 roku, spowodowały duże zniszczenia miasta, odbudowywanego do połowy XVIII wieku. W XIX wieku Recz był miasteczkiem rolniczym oraz ośrodkiem sukiennictwa i przetwórstwa drewna. W 1895 zbudowano linię kolejową Stargard - Recz - Kalisz Pom.. Po 1945 roku, miasto przechodzi pod władzę polską i rozpoczyna się jego odbudowa. W czasie II wojny światowej miasto zostało zniszczone w 70%, w wyniku bitwy czołgów, która miała miejsce w 1945 roku. Po wojnie Recz na szczęście odbudowano. Naprawdę warto zwiedzić centrum miasta. Zachowało układ średniowiecznego miasta, o owalnym zarysie i jest do dzisiaj, w większości opasany murem obronnym z kamieni polnych. z dużą ilością zabytków. Najcenniejszym jest gotycki kościół pw Chrystusa Króla (pierwotnie Świętej Katarzyny) ze wspaniałym renesansowym ołtarzem z lat 1607-1611 i renesansowym krucyfiksem, zbudowany w latach 1352 – 1355, zapewne na miejscu wcześniejszej budowli zniszczonej w pożarze miasta w 1340 roku. Oprócz ołtarza, na uwagę zasługuje renesansowa, bogato zdobiona ambona z wizerunkami ewangelistów. Za ołtarzem znajdują się dwa epitafia; renesansowe z 1603 roku poświęcone Elżbiecie von Amswald oraz barokowe z 1746 roku. Świątynia została przebudowana w XV wieku, wtedy to w nawie głównej zostało zbudowane sklepienie gwiaździste oraz przebudowana została wieża. W XVI i XVII stuleciu budowla została wzbogacona o nowe wyposażenie wnętrza. W 1859 roku kościół został gruntownie odrestaurowany: zostały wymienione ościeża okien, laskowanie fryzy, gzymsy i szczyty. Kolejnym ciekawym zabytkiem, wzdłuż którego możemy pospacerować, są mury obronne bramami i basztami łupinowymi z XIV wieku. Do dzisiejszego dnia przetrwała Baszta Więzienna oraz zbudowana na planie kwadratu, 15 metrowa Drawieńska, zwieńczona hełmem i blankami zrekonstruowanymi w XIX wieku. Obok niej wznosi się czatownia z oryginalnym, stożkowym dachem z XV wieku. Możemy również zobaczyć XIV wieczną Bramę Choszczeńską. Wędrując po zabytkowym układzie urbanistycznym Starego Miasta (układ ulic z XIII i XIV wieku), możemy podziwiać zabudowę z okresu od XVIII do XIX wieku, w tym XVIII ryglowy dom mieszczański, w którym obecnie mieści się biblioteka oraz Organistówkę z końca XVIII wieku ze ścianą zewnętrzną zdobioną medalionami Kochanowskiego, Mickiewicza i Żeromskiego. Na uwagę zasługuje również XIX wieczny cmentarz ewangelicki, położony na wzgórzu od północno-zachodniej strony miasta. Zachował się do dziś układ cmentarza. Widoczne jest, że cmentarz został rozplanowany na rzucie podobnym do prostokąta z główną aleją lipową i podwójnym szpalerem żywotników. Czytelny jest układ kwater i nagrobków. Zachowały się w tym miejscu: od strony zachodniej mur ceglany, pojedyncze nagrobki, około 100 eklektycznych żeliwnych ogrodzeń, które przez lata były i są wykorzystywane jako ogrodzenia nowych grobów. Na cmentarzu znajdują się liczne stare, dobrze zachowane i utrzymane drzewa. W mieście węzeł szlaków turystycznych; czerwony im. Hetmana Stefana Czarneckiego (Stargard - Kostrzyn nad Odrą), zielony Wzniesieniami Moreny (Cieszyno Łobeskie - Choszczno). Zatwardziali kajakarze, mogą rozpocząć tu spływ rzeką Iną. Przechodzi również Europejski Szlak Cysterski.  

Drawnik. Dzisiaj pozostały tylko ruiny po nieistniejącej osadzie nad Drawą, zwanej także przez jakiś czas Drawskim Młynem. Nazwa pochodziła od  funkcjonującego w tym czasie młynu wodnego. W średniowieczu był tu bród, przebiegała tędy tzw. droga marchijska - droga historyczna prowadząca z Nowej Marchii w głąb państwa krzyżackiego. W XIX w. istniały dwa młyny i gorzelnia. Na północ od ruin, w lesie jest wzniesienie - prawdopodobnie dawne grodzisko. Obok niego ukryty w zaroślach zniszczony cmentarzyk ewangelicki. Po południowej stronie drogi znajdują się ruiny dworku i resztki założenia parkowego. W nim kilka egzotycznych gatunków drzew (np. orzech włoski, jodła kaukaska i dąb błotny), a także pomnikowa lipa drobnolistna (435 cm obw.) i wiąz górski (365 cm obw.). Nieco na południe od resztek parku, na skarpie doliny Drawy rośnie buk o obwodzie 432 cm.

Barnimie. Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1337 r.. W Barnimiu, 14 sierpnia 1655 r. 12-tys. armia na czele z królem Szwecji Karolem X Gustawem przekroczyła Drawę i rozpoczęła niszczenie wszystkiego, co katolickie i polskie. Minął jakiś czas i losy wojny odwróciły się, latem 1657 r. król opuścił Polskę, wiedział już, że jej nie pokona. Możliwe, że wracał tą samą drogą, ścigamy przez wojska polskie Hetmana Czarnieckiego.
Ówczesny elektor brandenburski Fryderyk Wilhelm Hohenzollern był polskim lennikiem, zamiast jako książę Prus przyjść z pomocą Rzeczypospolitej, zdradził Jana Kazimierza. Po zawarciu w Bydgoszczy umów ugodowych między dwoma władcami, we wrześniu 1657 r. Stefan Czarniecki przed przejściem Drawy w Barnimiu miał rzekomo powiedzieć: „Niech wie lis zdradziecki (elektor), czego się może po nas spodziewać. Mamy wciąż własnych chłopów z bydła i kur obdzierać? Lepiej elektorskich krów posmakujmy. Tak, panowie, ma koń, i do Marchii! Tam należną zapłatę z elektora ściągniemy. Będzie on krzyczeć, to pewne, ale się ty zasłonimy, żeśmy o traktacie nie wiedzieli”. Dla Czarnieckiego elektor był takim samym zdrajcą jak rodzimi magnaci, którzy już bezkarnie zaczęli powracać w Polsce do łask. Natomiast dla Prus Fryderyk  Wilhelm Hohenzollern był władcą wielkim. Za jego rządów stały się one suwerenne, również jego armia zaczęła odnosić sukcesy, które zmieniły bieg historii. Jego potomkowie wpływali na losy świata. Dlatego godne odnotowania jest to, że 24 marca 1679 r. z żoną i synem Fryderyk elektor przejechał przez Barnimie i udał się w kierunku Bierzwnika. Tak oto w Barnimiu znalazł się pierwszy król pruski , gdyż syn elektora w 1701 r. koronował się i zasiadł na pruskim tronie jako Fryderyk I.

Warto również wspomnieć o okresie II Wojny Światowej. W lutym 1945 r. polska 2. Dywizja Artylerii (największa w historii Polski jednostka artyleryjska) pod dowództwem gen. bryg. Benedykta Nestorowicza rozlokowała się w rejonie Barnimia. W nocy z 28 lutego na 1 marca 1945 r. oddziały dywizji zajęły w okolicy Drawna ugrupowanie bojowe. Gdy wstał dzień, 1 marca 1945 r. o godz. 8.99 jednostka ogniem wszystkich dział weszła do boju. To był jej chrzest bojowy.

We wsi znajduje się zbudowany z kamieni polnych (obecnie otynkowany) kościół gotycki pod wezwaniem Serca Pana Jezusa z XV wieku. Czas powstania datuje się na XII wiek. Do kościoła przylega drewniana wieża – dzwonnica kryta wysokim hełmem gontowym dostawiona w XVIII w. Wewnątrz kościoła znajdują się: renesansowa ambona z 1600 roku, ołtarz główny z 1608 r., neogotycka chrzcielnica z końca XIX w. Absyda i przedsionek dobudowane zostały w 1900 roku, z tego okresu pochodzą również neorenesansowy prospekt organowy i empora organowa. W kościele obejrzeć można także barokową płytę nagrobną niemieckiego pastora zmarłego w 1670 roku i dwie inne płyty z XIX w. Na uwagę zasługują również pozostałości założenia dworskiego: Park o pow. ok. 7 ha z I połowy XIX w., z rozległą polaną w części środkowej, na której stał kiedyś pałac. Zachowała się piętrowa oficyna i budynek bramny z XIX w. W parku rosną drzewa ozdobne i pomnikowe (najatrakcyjniejszy tulipanowiec amerykański, stare dęby, buki odmiany purpurowej, choina kanadyjska), charakteryzuje go bardzo interesujące założenie przestrzenne. Obok XIX wiecznego cmentarza – ruiny pomnika, ku czci dawnych mieszkańców wsi, poległych w I wojnie światowej.

Potyczka pod Barnimiem – starcie zbrojne stoczone 1 sierpnia 1627 roku, na Pomorzu Nadodrzańskim, pomiędzy wojskami w służbie Królestwa Danii, a najemną ochotniczą formacją lekkiej jazdy polskiej (lisowczycy) i polskim pospolitym ruszeniem walczącym, po stronie cesarskich sił Habsburgów, w trakcie wojny trzydziestoletniej. Potyczka pod Barnimiem była preludium do bitwy pod Granowem. Więcej informacji https://pl.wikipedia.org/wiki/Potyczka_pod_Barnimiem

Na prawym brzegu rzeki Drawy, w pobliżu Barnimia znajduje się wyżłobiony przez strumień jar zwany Grabowym lub Diabelskim. Znajduje się tam wielki głaz narzutowy o obwodzie ponad 10 m, wysokości ok. 2 metrów, tzw. Diabelski Kamień. Z głazem związane są ciekawe legendy. Jedna z nich opowiada o diable, który znosząc wielkie głazy na budowę swojej siedziby, upuścił jeden z nich, tworząc rozległy wąwóz. Druga z legend dotyczy wydarzeń, które rozegrały się w jarze w okresie średniowiecza. Rozegrała się bitwa pomiędzy Wedlami, a Dewitzami - . Na brzegu rzeki Drawy i w rozpadlinie, którą od leżącego w nim ogromnego głazu, nazywali ludzie Diabelskim Jarem, toczyła się zacięta walka. Wielu szlachetnych rycerzy, jak i giermków, znalazło tego dnia grób w mokradłach lub rzece.

Zatom, to duża wieś na śródleśnej polanie, 11 km na południowy- wschód od Drawna, przy drodze do Dobiegniewa. Początki osady są nieznane, musiała jednak istnieć już w XV w. Cała część Puszczy na prawym brzegu Drawy nosiła niegdyś nazwę "Zatomskiej", dla odróżnienia od lewobrzeżnej- "Miradzkiej". Osada opustoszała w XVI w. W 1601 r. lokowana na nowo przez margrabiego Jana. W XIX w. była dużą wsią: istniał tu ko