99,6% kupujących poleca tego sprzedawcę

Polecam1404Nie polecam6

Zgodność z opisem
5
Koszt wysyłki
Obsługa kupującego
5

P-N-ZLO-137, szlak pieszy niebieski, ŁOBEZ PKP - RESKO przystań, 42,7km

P-N-ZLO-137-M.jpg
  • nowość
Dostępność: duża ilość
Dostawa: Cena nie zawiera ewentualnych kosztów płatności sprawdź formy dostawy
Cena: 2,00 zł 2.00
zawiera 23% VAT, bez kosztów dostawy
ilość szt.

towar niedostępny

dodaj do przechowalni
Ocena: 0
Producent: Wiking
Kod produktu: P-N-ZLO-137

Opis


Cena, to koszt pobrania plików GPS - dochód przeznaczamy na rozwój części szlakowej strony. Stan aktualności plików GPS jest zgodny z datami podanymi w punkcie 10 lub 11.


  1. NUMER SZLAKU W SERWISIE www.WedrujzNami.pl:  P-N-ZLO-137
  2. NUMER SZLAKU WG PTTK: brak
  3. PRZEBIEG SZLAKU: Łobez (0,0) – Łobżany (3,7) – Prusinowo (6,1) – Poradz  (8,7) – Bełczna (14,4) – Starogard (25,7) – Gardzin (32,7) – Łabuń Mały (35,8) – Prusim (38,2) – Resko (42,7)
  4. NAZWA SZLAKU: Szlak Mocy i Tradycji
  5. POWIAT: Łobeski
  6. GMINA: Łobez, Resko
  7. NAWIERZCHNIE: wszystkie rodzaje dróg
  8. KOLOR: niebieski pasek, pomiędzy dwoma  białymi w poziomie
  9. ROK POWSTANIA: 2017
  10. ROK OSTATNIEGO ODNAWIANIA: 2017
  11. ROK OSTATNIEGO MONITORINGU/POMIARU: 2017
  12. DŁUGOŚĆ: 42,7 km (według pomiaru GPS)
  13. WAŻNE UWAGI: szlak o charakterze liniowym, oznakowanie dwustronne. W 2017 roku oznakowanie oceniliśmy jak bardzo dobre. W paru miejscach brakuje oznakowania, co może spowodować zły kierunek wędrówki. Dziękuję Piotrowi Dębskiemu za przesłanie przebiegu i weryfikację szlaku.

SZLAK ZNAJDZIESZ NA NA NASZEJ MAPIE OGÓLNEJ ZNAKOWANYCH SZLAKÓW TURYSTYCZNYCH (zawsze aktualizowana pełna mapa)


Jeśli znasz szlak, a nie ma go w naszym rejestrze, prosimy o przesłanie pliku .gpx oraz kilku słów o szlaku, zdjęć, abyśmy stworzyli jego wizytówkę. A jak masz czas, zapraszamy do stworzenia opisu szlaku, według naszego systemu. Szlaki są dla wszystkich i musimy je promować wspólnie.


CHARAKTERYSTYKA SZLAKU

Szlak Mocy i Tradycji, poprowadzi Was po malowniczych terenach Wysoczyzny Łobeskiej i częściowo Równiny Nowogardzkiej. Na trasie doświadczymy urozmaiconej rzeźby terenu i różnorodnych środowisk przyrodniczych – pola, lasy mieszane, wzgórza, doliny, mokradła. Szlak razy kilka przekracza rzekę Regę i parę razy biegnie w jej bliskości.  Możemy połączyć wędrówkę pieszą (dwudniową z noclegiem na trasie), ze spływem kajakowym Regą. Nazwa szlaku zobowiązuje. Moc, reprezentowana jest przez elektrownie wodne, "rzymski" wiadukt kolejowy, wiatrak holenderski, elektrownie wiatrowe. Tradycja, to zabytkowe pałace, kościoły, ruiny, stare drogi, cmentarze oraz „Dworek Tradycja” w Bełcznej, kultywujący kuchnię pomorską oraz zacną sztukę kulinarną. Długość szlaku, sprzyja kilkudniowej (2-3 dni), wyprawie pieszej, lub jednodniowej rowerowej. O ile Łobez jest dobrze skomunikowany za pomocą środków komunikacji publicznej, o tyle Resko umożliwia nam dojazd tylko i wyłącznie busami i autobusami. Ale na pewno warto wybrać się na szlak. Opis szlaku Łobez --> Resko.

INNE SZLAKI NA TRASIE:

  1. P-N-ZLO-136, żółty pieszy, ŁOBEZ PKP - Radowo Małe, 20,9km
  2. Zielony rowerowy "Pomniki i Rezerwaty Przyrody"
  3. Czerwony rowerowy "Łobeskie Stada Koni"
  4. Żółty rowerowy "Zabytkowe Kościoły Wiejskie"
  5. Niebieski rowerowy "Doliną Rzeki Regi"
  6. Czarny rowerowy "Dziedzictwa Architektury i Techniki"
  7. Szlak kajakowy rzeką Regą

POMÓŻ MI STWORZYĆ OPIS PRZEBIEGU SZLAKU


POWIĄZANE SZLAKI I MAPY: aby sprawdzić z jakimi szlakami turystycznymi, krzyżujemy naszą wędrówkę, kliknij w zakładkę "produkty powiązane". Znajdziesz tam również mapy, na których znajduje się szlak, a mamy je w sprzedaży. Zakładka w ciągłej rozbudowie, w miarę wprowadzania szlaków i wydawnictw do bazy.


NA SZLAKU:

ŁOBEZ (niem. Labes) – miasto w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, na Wysoczyźnie Łobeskiej, w powiecie łobeskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Łobez, położone nad rzeką Regą na Wysoczyźnie Łobeskiej. Przez miasto i gminę przebiega szereg szlaków pieszych i rowerowych oraz szlak kajakowy Ręgą. Pierwsze źródła podają nazwę miasta w formie: Lobis (1271), Lobese (1280), Lobse (1285). Nie do końca wyjaśniona jest etymologia słowa „Łobez”. Przypuszcza się, że miasto wywodzi swoją nazwę od rzeki, nad którą jest położone lub od łabędzia (historycy niemieccy – łabędź – starosłowiańskie: labez, labendz). Starosłowiańskie słowo „laba”, oznaczało wszystko płynące lub zachowujące stan płynny. Inna interpretacja wskazuje pochodzenie nazwy od słowa lobose, które oznaczało miejsce podmokłe, porośnięte tatarakiem, gęstwiną, krzakami, zaroślami zwanym w języku staropolskim łabuziem. W obu przypadkach akcentowana jest lokalizacja osady nad wodą, na co wskazuje występujący także w innych nazwach rdzeń łob (np. Łobżenica, Łobżany).

Herbem Łobza jest wizerunek wilka w koronie, który został zapożyczony od rodu Borków, dawnych włodarzy Łobza, Reska i Węgorzyna posiadających w herbie dwa (a nawet trzy) czerwone wilki na złotym tle. Z rodu tego wywodził się np. ″Czarny Rycerz z Łobza, sprzyjający Polsce rycerz, poseł i rozbójnik Maćko, przeciwna wprowadzeniu protestantyzmu Faustyna i spalona na stosie Sydonia. Przedwojenny herb Łobza nosił datę 1400[17], kiedy to Borkowie potwierdzają prawa wcześniej nadane wydając dokument, w którym dokładnie podają granice miasta. Część tego dokumentu mówi: „...my Borkowie wszyscy podpisani niżej, tak obecnie żyjący, jak i nasi potomkowie ze czcią daliśmy i teraz dajemy naszemu miastu Łobez przywilej i wolność, która jest w tym dokumencie określona. Najpierw dajemy mu pola i łany leżące w jego granicach, które zostaną niżej określone...”

HISTORIA. We wczesnym średniowieczu powstał na prawym brzegu Regi gród obronny Pomorzan, przy którym wytworzyło się podgrodzie. Podgrodzie stało się zalążkiem miasta – skupiała się tam ludność rzemieślniczo-handlowa, pełniło też funkcje administracyjno-wojskowe. W roku 1114 pojawiła się wzmianka o Łobzie, gdzie wymieniony został w dokumencie Bork z Łobza, a następna jest z roku 1247, gdzie sprzedający majątek Siemyśl nazywają siebie Borkami z Łobza, a następna wzmianka pochodzi z 1271. Jest w nich mowa o rycerzu Wolfie Borko (Borko z Łobza) jako panu na Łobzie – „dominus de Lobis”. Dalsze losy Łobza łączą się z losami rodu Borków, którzy byli właścicielami miasta i okolic. Z woli rodu Borcke Łobez (Labes) został miastem w roku 1275. Łobez znalazł się wśród miejscowości, które jako pierwsze na Pomorzu Zachodnim otrzymały prawa miejskie, w 1348 zaś dostał potwierdzenie swoich praw miejskich według prawa lubeckiego. W XIV wieku występuje już burmistrz i rada miejska. Wtedy też Łobez otoczono murami, które przetrwały do XVIII wieku. W 1460 uzyskał własne sądownictwo. Borkowie wznieśli też w Łobzie zamek, który przetrwał do XVIII wieku. W roku 1295 przy podziale Pomorza obszary nad Regą z Łobzem przypadły wołogoskiej linii książąt pomorskich. W 1648 miasto weszło w skład Brandenburgii, a od 1701 w skład Królestwa Prus, które od 1871 weszło w skład Cesarstwa Niemieckiego. W latach 1818–1945 miasto administracyjnie należało do powiatu Regenwalde, początkowo z siedzibą w Resku, a od roku 1860 z siedzibą w Łobzie. W 1945 r. miasto zostało dotkliwie zniszczone (68%). Łobez został zajęty 3 marca 1945 r. po ostrzale artyleryjskim z Suliszewic i nocnych walkach z fanatykami z Hitlerjugend (kompanie bojowe Jagdkommandos uzbrojone w granatniki przeciwpancerne panzerfaust) przez żołnierzy Armii Czerwonej (1 Gwardyjska Armia Pancerna 1 Frontu Białoruskiego, 44 Gwardyjska Brygada Pancerna, dowódca: płk Iosif Gusakowski (1904–1995), później generał, dwukrotny „Bohater Związku Radzieckiego”), 108 Gwardyjski Pułk Czołgów Ciężkich i oddział łobeskich partyzantów, Polaków i (prawdopodobnie) osób innej narodowości (Rosjan, Francuzów, Włochów lub Serbów), którzy zbiegli z okolicznych obozów jenieckich lub miejsc pracy przymusowej (w powiecie obozy jenieckie liczyły łącznie od 2849 do 3476 osób, a łącznie z robotnikami przymusowymi wykorzystywano w powiecie 5–6 tys. osób różnej narodowości, a w Łobzie istniały w czasie wojny dwa obozy pracy). Następnie do Łobza weszli żołnierze polscy z 43 Pułku Artylerii Lekkiej (dowódca: mjr Ilia Sadowski) (6 Brygada Artylerii Lekkiej), którzy stoczyli potyczkę 6 marca 1945 w Świętoborcu z oddziałami X Korpusu SS (dowódca: gen. por. Günther Krappe 1893–1981) w sile 20 czołgów i ok. 500 żołnierzy. Straty niemieckie to ok. 200 żołnierzy (zabitych lub rannych), a pozostali poddali się, a straty polskie to kilku poległych oficerów (porucznik Aleksander Segal – zastępca dowódcy ds. polityczno-wychowawczych 6 Brygady Artylerii Lekkiej, porucznik Jan Córuś, kapitan Michał Pisariew, podporucznik Fedor Dołganin, podporucznik Maśnikow i podporucznik Mieczysław Niewidziajło (którego ojciec Franciszek Niewidziajło dokonał symbolicznego aktu zaślubin Polski z morzem), którzy zginęli w walce wręcz i kilku poległych żołnierzy (kanonier Kowalski i inni). Mieczysław Niewidziajło pochowany został na cmentarzu w Łobzie, jednej z ulic nadano imię ul. Aleksandra Segala, a w miejscowości Świętoborzec w roku 1987 postawiono pomnik upamiętniający poległych żołnierzy LWP.

NA UWAGĘ ZASŁUGUJE:

  1. Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa. Świątynia została ufundowana w XV stuleciu przez ród Borków. Kiedy po sejmiku trzebiatowskim (1534 r.) protestanci objęli we władanie kościół, Faustyna Bork zbudowała poza murami Łobza kaplicę dla katolików. Przez stulecia istnienia świątynia nękana była pożarami. Po jednym z nich budowla była remontowana w latach 1829-1831. Wtedy to do korpusu nawowego od zachodu została w 1831 roku dobudowana trójkondygnacyjna wieża z głazów narzutowych, w stylu neogotyckim zakończona ośmiobocznym hełmem. Po zniszczeniach II wojny światowej budowla odbudowana została w 1949 roku dzięki osobistemu zaangażowaniu księdza proboszcza Władysława Farona. Poświęcona na potrzeby kultu katolickiego w dniu 8 października 1948 roku przez księdza Franciszka Okońskiego. W latach 1972-1974 kościół został zregotyzowany i zmodernizowany. W prezbiterium znajduje się pięć współczesnych witraży (od lewej: bł. Celestyna Faron, św. Jan Paweł II, Jezus Ukrzyżowany (nad tabernakulum), św. Faustyna, bł. ks. Michał Sopoćko) i cztery sceny biblijne w technice sgraffito (fresk)[potrzebny przypis]. Pod oknami nawy głównej z obu jej stron widnieją freski z 1969 r. (odnowione w 2001 r.) przedstawiające sceny z Nowego Testamentu. W kościele są relikwie błogosławionej Faustyny i Jana Pawła II, który w roku 1962 był na krótko w Łobzie i nawiedził świątynię podczas spływu kajakowego. Wysoko nad łukiem tęczowym umieszczony jest średniowieczny krucyfiks, cudownie odnaleziony podczas odbudowy świątyni. Pod kościołem zaczyna się podobno tunel, prowadzący pod miastem, z zasypanym wyjściem w okolicach zburzonego w 1945 „Pomnika Rolanda”.
  2. Zespół pałacowo – parkowy z XIX w. na terenie SBS Stado Ogierów Łobez Sp. z o.o. Świętoborzec. Decyzją władz Królestwa Prus w Świętoborcu w roku 1876 powstaje Pomorska Stadnina Koni w Łobzie (Pommersches Landgestüt Labes), której założycielem i pierwszym dyrektorem zostaje Julius von Schlütter (wcześniej komisaryczny koniuszy – nominacja z rąk barona Ferdinanda von Münchhausena z dniem 10.04.1876). Julius von Schlütter pochodził ze Stade i przez wiele lat był oficerem dragonów w Celle. W roku 1874 wystąpił z wojska i wraz z częścią swoich podwładnych brał czynny udział w budowie łobeskiej stadniny. Zasadniczym zadaniem stadniny było uszlachetnianie koni hodowanych na Pomorzu, gdzie już w roku 1887 roku stado liczyło 200 ogierów, przeważnie półkrwi arabskiej. Nocą 2 marca 1945 koniuszy Johannes Althaus ze stadem około 350 koni i źrebiąt (w tym koni pełnej krwi) ruszył na zachód, aby w ten sposób uratować przed Armią Czerwoną łobeskie konie. W Konarzewie k. Nowogardu zostają zatrzymani przez Rosjan, tam postrzelony Althaus zmarł 3 marca 1945[24]. Łobeskie konie zostały zagarnięte przez Rosjan i razem z młodymi chłopcami (Niemcami) pilnującymi stada oraz 17 zatrzymanymi w międzyczasie Francuzami (jeńcy z obozów pracy) wywiezione na Krym i w góry Kaukazu. Tylko niewielka część hodowli zachowała się w Łobzie (według byłego weterynarza stadniny – dr. Froehlicha).
  3. Wzgórze Rolanda - pomnik ku czci poległych w I wojnie światowej żołnierzy niemieckich. W roku 1922 mieszkańcy miasta postanawiają uczcić pamięć 208 poległych na I wojnie światowej mieszkańców Łobza i postawić im pomnik Rolanda na specjalnie usypanym do tego celu Kopcu Rolanda, gdzie całość budowy ma zostać sfinansowana z dobrowolnych darowizn i zbudowana w czynie społecznym z pomocą 1096 bezrobotnych osób. Autorem projektu został berliński rzeźbiarz Hans Dammann, a całość opracowała pracownia Fritza Richtera-Elsnera (1884–1970). Nad całością prac związanych z budową pieczę miał porucznik Schultze. Mieszkańcy miasta przepracowali łączni 4850 godzin, przewieźli 1360 m³ ziemi i około 300 ton materiału kamiennego sprowadzono do budowy budowli megalitycznych (Megalit, Kromlech, Kamienie runiczne), gdzie na stoku kopca sztuczne kurhany wznosiły się stopniowo w górę. Pomnik wraz z postumentem mierzył 10,5 m i był widoczny z każdego punktu miasta, a sam Kopiec Rolanda (Wzgórze Rolanda) ma obecnie ok. 100 metrów wysokości. Licząc od poziomu obecnego cmentarza rzeczywistą wysokość kopca można szacować na kilkanaście metrów. W dniu 1 sierpnia 1926 miało miejsce uroczyste odsłonięcie pomnika, przedstawiającego rycerza na cokole oraz 7 kolumn. Na odsłonięcie przybył prezydent Rzeszy (Republiki Weimarskiej)– Paul von Hindenburg. Koszt cementu do odlania postumentu, cokołu kolumny i figury pomnika szacuje się na 25 000 marek. Jeżeli podliczyć wartość wszystkich prac oraz koszty materiałów, wynosiłyby one razem ponad 80 000 marek[25]. W roku 1931 wytwórnia filmowa Kulturfilm Erich Puchstein nakręciła niemy 12-minutowy film Heldentum – Volkstum – Heimatkunst (Inna nazwa: Die Stadt im Osten) o pomniku Rolanda z widokiem na Łobez (reżyser – Fritz Puchstein 1893–1968).
  4. Zabytkowe mosty kolejowe w Świętoborzu. Most kolejowy linii nr 202 nad Brzeźnicką Węgorzą (lewy dopływ Regi długości 38 km). Tuż obok nad Brzeźnicką Węgorzą zachował się most rozebranej linii Reskiej Kolei Wąskotorowej z Dobrej Nowogardzkiej do Łobza przez Mieszewo. Linia została uruchomiona 26 lipca 1896r. Jej długość – 21 km, prześwit – 1000 mm. Przewozy pasażerskie realizowano do 1991r., w 1995 r. rozebrano odcinek z Mieszewa do Łobza.
  5. Lapidarium w Łobzie. Przed wejściem na cmentarz komunalny znajduje się lapidarium zawierające nagrobki z dawnego cmentarza niemieckiego

SKALA TRUDNOŚCI PIESZA – 1
SKALA TRUDNOŚCI ROWER – 2
SKALA  TRUDNOŚCI NORDIC WALKING – 1

1 – łatwy bez utrudnień
2 – średni z miejscowymi utrudnieniami
3 – o utrudnionym przejściu/przejeździe


Masz pytania ? Zadzwoń 501036860 w godz. 10:00-18:00, lub napisz e-mail biuro@wedrujznami.pl  .


Koszty dostawy Cena nie zawiera ewentualnych kosztów płatności

Kraj wysyłki:

Opinie o produkcie (0)

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl