P-N-ZCH/FSD-158 , niebieski, RĘBUSZ - STRZELCE KRAJEŃSKIE, 35 km

SPODOBAŁA CI SIĘ MOJA PRACA ?? SKORZYSTAŁEŚ Z MATERIAŁÓW ?? POSTAW MI KAWĘ - https://buycoffee.to/wiking-turystyka . Wspomóż utrzymanie domen, sklepu, serwera na dane ....

Materiały zamieszczone lub zakupione w serwisie można wykorzystywać na ogólnych zasadach wynikających z prawa autorskiego i praw pokrewnych, w tym majątkowych - Regulamin korzystania z danych umieszczonych w serwisie .Jeśli chcesz umieścić widżet z mapką na swojej stronie, skontaktuj się z nami. Przygotujemy kod do wklejenia i wyślemy na mejla.

1. NUMER SZLAKU W SERWISIE www.WedrujzNami.pl: P-N-ZCH/FSD-158
   
2. NUMER SZLAKU WG PTTK: PTTK ZP-1137, LB-1137-n
3. PRZEBIEG SZLAKU: Rębusz PKP - Ostromęcko - Krzywin - Kolsk - Ogardzki Młyn - Spalony Most - Strzelce Krajeńskie
4. NAZWA SZLAKU: brak
5. POWIAT: Choszczeński, Strzelecko-Drezdenecki
6. GMINA: Bierzwnik, Dobiegniew, Strzelce Krajeńskie
7. NAWIERZCHNIE: asfalt, drogi utwardzone, drogi gruntowe, bruk, chodnik
8. KOLOR: niebieski pasek, pomiędzy dwoma białymi w poziomie
9. ROK POWSTANIA: lata 60-te XX wieku
10. ROK OSTATNIEGO ODNAWIANIA: zachodniopomorskie 2013, Lubuskie nieznany, conajmniej 25 lat
11. ROK OSTATNIEGO MONITORINGU/POMIARU: 2026 (odcinek Spalony Most - Rębusz)
12. DŁUGOŚĆ: 35 km (według pomiaru GPS)
13. WAŻNE UWAGI: Dostateczne oznakowanie jest na odcinku Rębusz - Ostromęcko. Pozostałe totalnie w zaniku. Wiele dróg również. Na odcinku Ogardzki Młyn - Spalony Most, sugeruję wędrówkę naszym obejściem, oznaczonym na mapie. Szlak zweryfikowany na odcinku Rębusz - Spalony Most.

LINKI ZEWNĘTRZNE:

CHARAKTERYSTYKA SZLAKU

Szlak przechodzi przez trzy gminy. Bierzwnik w Województwie Zachodniopomorskim oraz Dobiegniew i Strzelce Krajeńskie w Województwie Lubuskim. Na trasie zarówno tereny otwarte, jak i leśne kompleksy. Jest to bardziej szlak widokowy, z niewielką ilością zabytków na trasie. Nie zabraknie pomników przyrody, widoków na jeziora oraz inhalacji leśnej.

Mam nadzieję, że uda się zmienić przebieg szlaku wzdłuż jeziora Bierzwnik, na bardziej krajobrazowy, oraz niestety przenieść przebieg z odcinka wzdłuż brzegi jeziora Ogardzka Odnoga, który jest nie do przejścia, na lepsze drogi - propozycja jest na mojej mapie szlaków. Już nie wspomnę o zaniku oznakowania. Myślę że warto przywrócić ten szlak, do przestrzeni turystycznej regionu. 

Umożliwia połączenie wędrówek z innymi szlakami. Od strony północnej polecam, połączenie z żółtym szlakiem https://wedrujznami.pl/P-Y-FSD-159 i wędrówki na trasie Rębusz - Dobiegniew. W Strzelcach Krajeńskich, łączy się z długodystansowym czerwonym szlakiem pieszym Stargard - Kostrzyn nad Odrą -https://wedrujznami.pl/P-C-ZP/WK/LB-006  . Możemy również skorzystać ze znakowanych szlaków rowerowych.

Szlak zweryfikowany na odcinku Rębusz - Spalony Most. Od mostu do Strzelec Krajeńskich, oznakowanie beznadziejne, i kilka dróg w zaniku. O ile rozumiem ten stan do 2014 roku, gdy most przez wiele dekad, nie istniał po pożarze w latach 70-tych XX wieku. to nie rozumiem następnych lat, gdy most odbudowano.

OPIS SZLAKU

POMÓŻ NAM STWORZYĆ OPIS SZLAKU !

1 – łatwy bez utrudnień
2 – średni z miejscowymi utrudnieniami
3 – o utrudnionym przejściu/przejeździe

MIEJSCOWOŚCI I OBIEKTY NA SZLAKU:

Kolsk (Kölzig), jest wsią o metryce średniowiecznej, często wymienianą w historycznych dokumentach. Położona była w historycznej Nowej Marchii. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1337 r., kiedy to osada należała do ziemi krajeńskiej (Land Friedeberg). W 1354 r. Kolsk, na mocy darowizny margrabiego przeszła na własność klasztoru w Bierzwniku. Około 1428 roku, przez krótki okres była w posiadaniu Zakonu Krzyżackiego, potem ponownie wróciła w zarząd klasztoru w Bierzwniku. Około 1458 r. pół wsi wraz z połową jeziora zakupił Peter Grunow, a w 1473 r. połowę osady Thewes Kleban. Gdy Chomętowo przejął pomorski ród rycerski von Brandt-ów, wielokrotnie sądził się z bierzwnickimi zakonnikami, o granice pomiędzy majątkami. Po sekularyzacji dóbr zakonnych w 1539 roku, cała wieś weszła w skład domeny państwowej - elektorów brandenburskich. W późniejszych wiekach, wieś się rozwijała, mając ponad 200 mieszkańców. Powstała cegielnia, kuźnia, karczma, pracownia kołodziejska i spora ilość zagród rolników. W 1925 roku, we wsi było 65 domów mieszkalnych i 436 mieszkańców. W 1879 od domeny państwowej, wieś trafiła w ręce rodziny Bӧning-ów. W 1914 jako właściciel wymieniany jest Willy Hering. Ostatnim właścicielem majątku był Kurt Robert Tornow, który kupił go w 1929 roku. Po wojnie majątek znacjonalizowano. 

Trudno jest oznaczać wszystkie ciekawe i zabytkowe budynki we wsi. Posiada ona wiele ciekawych, historycznych domów, zagród chłopskich z zabytkowymi stodołami i oborami (w tym szachulcowe). Można przejść się brukowanymi ulicami wsi i oglądać budynki, które powstały od połowy XIX wieku. Większość z cegły ceramicznej, sporo na kamiennych cokołach i fundamentach. Oddzielnie oznaczyłem, chyba najstarszy stojący dom Kolska - szachulcowy z XVIII wieku. Obecnie jest ładnie wyremontowany. W latach 70/80 tych XIX wieku, wieś objęła w zarząd rodzina Bӧning-ów. Za ich czasów, na głównym skrzyżowaniu wsi, zbudowano dwór z podwórzem folwarcznym, oraz domy dla pracowników folwarcznych, na wschodnim wyjeździe z Kolska. Niestety z dworu zostały marne ruiny. Szkoda. Dominującym zabytkiem we wsi jest neoromański kościół pw. Matki Bożej Anielskiej. Wzniesiono go pod koniec XIX wieku. Wyposażenie pochodzi z przełomu XIX i XX wieku. Nie ma dostępnych wielu informacji. Świątynia w tym miejscu mogła być wcześniej i była pewnie w konstrukcji drewnianej. Był też okres, gdy we wsi był kościelny bez ziemi (1718 rok). Na wieży kościoła znajduje się dzwon z 1575 roku, wykonany przez stargardzkiego ludwisarza Joachima Karstede. Więc albo trafił tu z innego kościoła, lub pochodzi z drewnianej dzwonnicy, starego z Kolska. Na północ od kościoła, na rozwidleniu dróg, zobaczymy kamienno-betonową podstawę pomnika mieszkańców którzy zginęli podczas I Wojny Światowej. Został również cokół, na którym pewnie przed wojną było ogrodzenie. Główna część pomnika, po wojnie została oderwana i pozbawiona inskrypcji, leży na poboczu, kilkadziesiąt metrów dalej. Ciekawe kiedy władze, postawią kamień na miejscu. Przy drodze z Ogard, obok obecnego cmentarza komunalnego, znajdziemy stary wiejski cmentarz ewangelicki, datowany na połowę XIX wieku. Niestety po wojnie zdewastowany. Pośród starodrzewu, porośniętego bluszczem, znajdziemy kilka nagrobków i obramowań mogił. 

Ogardzki Młyn (Ogardmühle, Wugartenmühle), jest to dawna leśna osada młyńska, datowana na XIV wiek - w 1337 roku wymieniona jako własność rodziny von Harsleben z Ogardów. Często dochodziło do sporów o młyn, jak granice majątku Meusdorf, z Bierzwnickimi Cystersami. Ostatecznie w 1440 roku młyn sprzedano Cystersom. Pewnie po sekularyzacji cysterskich dóbr, przez jakiś czas osada była opuszczona. Odbudowana została w XVIII wieku, w formie osady młyńskiej. Przez następne dekady, była własnością rodu von Brandt i von Bornstedt (Bornstädt). Znajdował się tutaj również tartak. Obecnie możemy podziwiać dwa, ryglowe budynki oraz staw młyński. W większym z nich tzw. Młynarzówce mieszkała rodzina młynarza, zaś na jego bocznej elewacji, w dobudowanym pomieszczeniu młyna, pracowało kamienne koło młyńskie, napędzane wodą Ogardnej, po wojnie turbiną elektryczną. Obecnie istniejący budynek, zamieniony  w magazyn, jest raczej z początku XX wieku. Po starym, jeszcze kilkanaście lat temu, było widać ślady na domu młynarza. Dom Młynarza zbudowano w drugiej połowie XVIII wieku, w konstrukcji ryglowej, z ceramicznym, tynkowanym wypełnieniem pól międzyryglowych. Drugi budynek zbudowano na początku XIX wieku, również w konstrukcji ryglowej ale z częściowym wypełnieniem strychulcowym (glina, słoma), w tylnej ścianie. Malownicza zagroda, nad rzeką, pośród lasu. Czego więcej trzeba turyście.

Spalony Most. Przesmyk pomiędzy jeziorami; Osiek i Ogardzka Odnoga, od wieków, był najwęższym miejscem, aby zbudować tu przeprawę. I pewnie tak było, gdyż umożliwiał szybszy dojazd do swoich ziem, choćby rodowi von Brandt, którzy posiadali swój majątek wokół jeziora Osiek. Drewniany most, który przetrwał  II Wojnę Światową, został podpalony w latach 70-tych XX wieku. W ten sposób przerwany został trakt, a przez dziesięciolecia z wody wystawały jedynie jego spalone pale, będąc świadectwem dawnych czasów. Stąd nazwa Spalony Most. Wówczas to doszło do przerwania drożności dwóch długodystansowych szlaków pieszych (niebieskiego i żółtego), które przez dziesięciolecia nie odnawiane, uległy wraz z drogami leśnymi i ścieżkami po których prowadziły, zanikowi. W 2014 roku most odbudowano i nadano nową nazwę Most Pojednania. Chociaż z kim się tu pojednano - nikt nie wie. Służy do dziś pieszym i rowerzystom, jednak szlaki dalej są zapomniane. Obok mostu wybudowano 12-metrową wieżę widokową, z której można podziwiać panoramę jezior i okolic. Po drugiej stronie znajduje się miejsce odpoczynku z wiatą i paleniskiem na ognisko. 

SPODOBAŁA CI SIĘ MOJA PRACA ?? SKORZYSTAŁEŚ Z MATERIAŁÓW ?? POSTAW MI KAWĘ - https://buycoffee.to/wiking-turystyka

Na pewno zmotywuje mnie do dalszej pracy. Często również kawka mi pomoże przy tworzeniu nowych i aktualizacji dotychczasowych danych. Do zobaczenia na Szlaku. W sezonie jesienno-zimowo-wiosennym, zapraszam na wspólne "Wyprawy z Wikingiem", podczas których wędrujemy po szlakach Województwa Zachodniopomorskiego i nie tylko.