P-N-ZS/ZGL/ZST-045, szlak pieszy niebieski, Szczecin Załom - Stargard, 34,7km

SPODOBAŁA CI SIĘ MOJA PRACA ?? SKORZYSTAŁEŚ Z MATERIAŁÓW ?? POSTAW MI KAWĘ - https://buycoffee.to/wiking-turystyka . Wspomóż utrzymanie domen, sklepu, serwera na dane ....

Materiały zamieszczone lub zakupione w serwisie można wykorzystywać na ogólnych zasadach wynikających z prawa autorskiego i praw pokrewnych, w tym majątkowych - Regulamin korzystania z danych umieszczonych w serwisie .Jeśli chcesz umieścić widżet z mapką na swojej stronie, skontaktuj się z nami. Przygotujemy kod do wklejenia i wyślemy na mejla.

1. NUMER SZLAKU W SERWISIE www.WedrujzNami.pl: P-N-ZS/ZGL/ZST-045
2. NUMER SZLAKU WG PTTK: ZP-1058-n
3. PRZEBIEG SZLAKU: Szczecin Załom PKP - Załom - Kliniska PKP - Pucko Ośrodek Edukacji Leśnej - Strumiany - Sowno - Kępa Bukowa k. Cisewa węzeł szlaków - Grzędzice Stargardzkie - Stargard PKP
4. NAZWA SZLAKU: Anny Jagiellonki
5. POWIAT: Grodzki Szczecin, Goleniowski, Stargardzki
6. GMINA: Szczecin, Goleniów, Stargard, Kobylanka
7. NAWIERZCHNIE: asfalt, drogi leśne gruntowe i utwardzone
8. KOLOR: niebieski pasek, pomiędzy dwoma  białymi w poziomie
9. ROK POWSTANIA: nieznany
10. ROK OSTATNIEGO ODNAWIANIA: 2009
11. ROK OSTATNIEGO MONITORINGU/POMIARU: 2025
12. DŁUGOŚĆ:  34,7 km
13. WAŻNE UWAGI: szlak o charakterze liniowym, oznakowanie dwustronne. W 2025 roku oznakowanie oceniamy jako niedostateczne, z miejscowymi brakami powstałymi podczas wycinek lasu oraz remontów dróg. O ile w lesie jako tako da się wędrować, to na terenach otwartych i zabudowanym oznakowanie zanikło. Doświadczony turysta powinien go pokonać - najlepiej z mapą.

SZLAK ZNAJDZIESZ NA NA NASZEJ MAPIE OGÓLNEJ ZNAKOWANYCH SZLAKÓW TURYSTYCZNYCH (zawsze aktualizowana pełna mapa)

Jeśli znasz szlak, a nie ma go w naszym rejestrze, prosimy o przesłanie pliku .gpx oraz kilku słów o szlaku, zdjęć, abyśmy stworzyli jego wizytówkę. A jak masz czas, zapraszamy do stworzenia opisu szlaku, według naszego systemu. Szlaki są dla wszystkich i musimy je promować wspólnie.

CHARAKTERYSTYKA SZLAKU

Szlak Anny Jagiellonki, jest szlakiem łączącym Szczecin z Stargardem Szczecińskim. Prowadzi borami sosnowymi Puszczy Goleniowskiej. Po drodze, kilkukrotnie zbliża się do rzeki Iny - szlaku kajakowego oznakowanego na terenie gminy Goleniów, lecz często wykorzystywanego od Sowna lub Stargardu Szczecińskiego. Idealny dla osób chcących, powędrować pieszo lub rowerem w zdrowym i czystym powietrzu.

OPIS SZLAKU

Odcinek 1, Szczecin Załom PKP - Kliniska PKP, 7,30 km.

Odcinek 2, Kliniska PKP - Ośrodek Edukacji Leśnej Kliniska, 1,40 km.

Odcinek 3, Ośrodek Edukacji Leśnej Kliniska - Strumiany PKS 7,00 km.

4. Odcinek 4,y Strumany PKS - Sowno, 3,00 km.

Odcinek 5, Sowno - Kępa Bukowa k. Cisewa, 6,20 km.

Odcinek 6, Kępa Bukowa k. Cisewa - Grzędzice kościół, 4,8 km.

Na szlaku wiele wspólnych przebiegów oraz węzłów, z innymi szlakami pieszymi, umożliwiających różne warianty wędrówek.

1. P-C-ZST/ZCH-006 (PTTK ZP-12-c) - czerwony, STARGARD SZCZECIŃSKI PKP - ZATOM GR. WOJEWÓDZTWA, 95,32 km
2. P-C-ZS/ZGL/ZST-044 (PTTK ZP-1057-c), czerwony, SZCZECIN ZAŁOM PKP – REKOWO, 20,4 km
3. P-Z-ZS/ZGR/ZST-048 (PTTK ZP-1061-z), zielony, SZCZECIN KLĘSKOWO – KĘPA BUKOWA k/ CISEWA, 34,2 km
4. P-S-ZST-067 (PTTK ZP-1085-s), czarny, GRZĘDZICE STARGARDZKIE PKP - GRZĘDZICE, kościół, 1,4 km

MIEJSCOWOŚCI I OBIEKTY NA SZLAKU:

Grzędzice – (niem. Seefeld). Duża wieś typu okolnica, założona na początku XIII wieku. W źródłach z 1248 roku, wymieniana jest jako własność biskupstwa kamieńskiego. W 1364 roku została zakupiona przez miasto Stargard. W środku wsi naturalny staw i późnogotycki XV wieczny kościół pw. św. Piotra i Pawła, kamienno- ceglany, kryty dachówką z wieżą dobudowaną w XVI wieku. Świątynia ma kształt prostokąta o bokach 17x13,8 m z pięciobocznie zamkniętym prezbiterium. Wieża w górnej części dekorowana jest ostrołukowymi blendami, wnętrze kościoła jednonawowe przykryte belkowym stropem. Kościół posiada bogate wyposażenie. Neogotycki ołtarz z drewna lipowego z 1910 roku, w nim krzyż w formie Drzewa Życia, mający na końcach ramion wyobrażenia postaci ewangelistów. Gotycka figura Chrystusa pochodzi z około 1500 roku. Zwraca uwagę mosiężny sześcioramienny, mosiężny żyrandol i znajdująca się obok wejścia granitowa, romańska chrzcielnica z XIII wieku. Znajdziemy również gotycką kratę zdobiąca niszę w ścianie (sakrarium). Na wieży umieszczone są dwa dzwony. Pierwszy spiżowy, o średnicy wieńca 0,67 metra, odlany w Szczecinie przez Johanna Heinricha Schmidta w 1728 roku, na zlecenie radców ze Stargardu, posiadających patronat nad świątynią. Drugi dzwon, żeliwny, o średnicy wieńca 0,41 metra, nie posiada żadnych inskrypcji i zdobień. Jednak najbardziej niezwykłe i cenne są późnogotyckie Grzędzickie Polichromie  z drugiej połowy XV wieku, anonimowego autorstwa. Odkryto je w 1912 roku i restaurowane w latach 1955-1956. Należą do grona unikalnych i najstarszych malowideł ściennych na Pomorzu Zachodnim. Pod względem stylowym i programowym korelują z malowidłami chwarszczańskimi. W górnej strefie, w kolejności od ściany północnej do południowej, przedstawiono 13 scen pasyjnych: Modlitwa w Ogrójcu, Pojmanie Chrystusa, Sąd Piłata, Biczowanie Jezusa, Cierniem Koronowanie, Ecce Homo, Niesienie Krzyża, Podjęcie Krzyża, Ukrzyżowanie, Zdjęcie z Krzyża, Złożenie do Grobu, Chrystus w Otchłani i Zmartwychwstanie. Strefę środkową zajmują wyobrażenia świętych. Na ścianie wschodniej dużych rozmiarów św. Jerzy walczący ze smokiem, Madonna, św. Krzysztof i Matka Boża z Dzieciątkiem. Dalej postacie czterech świętych dziewic i dwunastu apostołów. Przy kościele znajduje się pomnik, na którym posadowiono figurę Maryi. Jest to fragment pomnika poświęconego mieszkańcom wsi poległym w I wojnie światowej. Plac kościelny wraz z historycznym cmentarzem, ogrodzony jest kamiennym murem. Cmentarz został założony już w w 1 połowie XVI wieku. Pełnił on rolę cmentarza ewangelickiego jak i katolickiego. Historyczne nagrobki znajdziemy w murze kościelnym. Obecnie teren cmentarza jest zniwelowany. Nowy cmentarz wiejski powstała na przełomie XIX i XX wieku. Po wojnie nagrobki i kwatery zostały zniszczone. Zachował się układ cmentarza ze starodrzewem, zaś ocalałe nagrobki, znajdziemy porzucone w kilku miejscach współczesnego cmentarza komunalnego. Warto pospacerować uliczkami wsi, gdyż oprócz historycznego układu ulic, jest sporo historycznej zabudowy wiejskiej, w tym szachulcowe chałupy wiejskie z połowy XIX wieku. Do sołectwa Grzędzice należy osada folwarczna Mężyki ( po zachodniej stronie drogi Grzędzice-Cisewo ), założona w latach dwudziestych XX wieku. Sam dwór rozebrano w 1985 roku i zostały tylko fundamenty. Część folwarczna popada w ruinę, lub została rozebrana. Pozostały jedynie budynki mieszkalne. 

Podlesie (Friedrichswalde), związane z Sownem. Jego historia sięga czasów Gryfitów. To właśnie tutaj znajdowała się myśliwska rezydencja książęca, Jana Fryderyka. Przez ponad pół wieku, była ulubioną siedzibą Gryfitów. Rezydencja składała się z książęcego zamku, wielu obiektów mieszkalnych i gospodarczych, wielkich stawów, fos, ogrodów, otaczały ją wsie i folwarki. W 1617 roku panorama Podlesia znalazła się w bordiurze mapy Eilharda Lubinusa. Na rycinie widać dwa główne dwupiętrowe budynki z wieżyczkami, przy budynku po prawej stronie zauważyć można rampę (nowe schody). Dość starannie wyrysowano dziedzińce: po lewej stronie jest podwórzec z klombem opisanym przez Hainhofera. Drugie podwórze upiększa fontanna, do której wodę doprowadzał wodociąg (Wasserkunst), zaczynający się w okolicach Inicy Nowogardzkiej (Ihnazoll), który także zaznaczony został na mapie. Częścią rezydencji był renesansowy park. Oprócz głównych budowli ukazano też kilka innych budynków, wśród których można się domyślać: dwóch wielkich stajni, w których były miejsca dla ogromnej ilości koni (Hainhoferowi opowiedziano, że świętej pamięci książę elektor Jan Jerzy z Brandenburgii często w trzysta koni po trzy tygodnie na polowaniach tu bywał ), zbrojowni (Zeughaus) i magazynu myśliwskiego (Zeug-oder Jägerhaus). Szkoda, że ta potężna, książęca rezydencja nie ostała się do dzisiejszych czasów. Praktycznie nie pozostał po niej żaden ślad. Przyjmuje się, że została zniszczona podczas wojny Trzydziestoletniej (1618-1648), przez wojska szwedzkie, ciągnące ze Stargardu do Szczecina. Jednak dokumenty wskazują, że większość budynków tworzących rezydencję Jana Fryderyka przetrwała wojnę, choć okradziono je z wartościowego wyposażenia i użytkowana była nawet do XIX wieku. Uważa się, iż z zamku została tylko kaplica, na której miejscu
kilkadziesiąt lat później wybudowano kościół. 

Sowno (niem. Hinzendorf, do 1946 roku Polska Wieś). Wieś założona w XV wieku na wykarczowanym terenie, po lewej stronie rzeki Iny. Wieś znana była z największego skupiska zabudowy ryglowej na Ziemi Stargardzkiej. Sowno powiązane jest z Podlesiem. W centrum wsi, znajdziemy XIX wieczny cmentarz ewangelicki. Umiejscowiony jest na niewielkim wzniesieniu w otoczeniu sędziwych dębów - pomników przyrody. Częściowo zachował się mur cmentarny z kamieni. Jeśli chodzi o nagrobki, odnajdziemy ich kilkadziesiąt, niestety uszkodzonych i zdewastowanych. Jednak miejsce jest warte odwiedzenia i malownicze o każdej porze roku. Nieopodal cmentarza, na skrzyżowaniu stoi dość dobrze zachowany pomnik poległych mieszkańców wsi podczas I Wojny Światowej. Myślę że warto go odrestaurować. 
W Sownie znajdował się ciekawy zabytek  techniki - wiatrak/koźlak z 1851 roku. Był to typowy wiejski młyn powietrzny, o konstrukcji drewnianej. Nazwa koźlak wywodzi się od jego konstrukcji, gdyż cały wiatrak spoczywał na czteronożnym nieruchomym koźle i pionowym drewnianym słupie który umożliwiał obracanie wiatraka do kierunku wiatru. Jeszcze do 1978 roku, stał i można było go zobaczyć. Niestety popadał w ruinę, i podczas wichury zawalił się, tym samym usunięto jego pozostałości. Ocalałą pamiątką jest jedno z kół młyńskich, osadzone na cokole wykonanym z granitowych kostek. 
Sowno słynie również z historycznej postaci - błazna książęcego Mikołaja. Tutaj legenda, przerobiona przez mnie w czasie covidu - https://fb.watch/D-Oj1fzuhZ . Dokładnie Mikołaj Hintze zmarł w 1599 roku. Był jednym z dwóch książęcych błaznów księcia Jana Fryderyka. Wiąże się z nim legenda. Pewnego dnia pomorski książę Jan Fryderyk ciężko zachorował, a jego nadworny błazen udał się do znachorki. Ta poradziła mu księcia przestraszyć. Gdy książę wybrał się na przechadzkę błazen przyczaił się nieopodal na moście i gdy książę przechodził obok wybiegł zza rogu z głośnym okrzykiem. Tak wystraszył księcia, że ten uskakując wpadł do Odry. Książę w odwecie postanowił również zadrwić z błazna. Na żarty zamknął go w lochu i skazał na karę śmierci, a katowi szepnął na ucho, by zamiast miecza podczas egzekucji użył... kiełbasy! Niestety, gdy błazen położył głowę na katowskim pieńku, był tak spanikowany, że umarł ze strachu... . Śmiertelny dowcip. Pochowano go w starym, nieistniejącym już kościele w Sownie. W miejscu starego kościoła, zbudowano nowy (trzeci) i wmurowano płytę nagrobną w jego ścianę. Epitafium to czworoboczny kamień, na którym przedstawiona jest naturalnej wielkości postać błazna, trzymającą w ręku nie kiełbasę, czy kij pasterski, ale berło błazeńskie jak uznają niektórzy badacze. Uważa się, że jej fundatorem mógł być sam książę. Kamienną płytę okala łaciński napis: „Oto głowa Hinziusa ręką żartobliwą w sposób niezwykły życia pozbawiona".

Neogotycki kościół wzniesiony w miejscu wcześniejszych świątyń (pierwotnie Podlesie). Pierwszy kościół, został rozebrany ok. 1720 ze względu na zły stan techniczny. Wybudowany na jego miejscu niewielki nowy kościół (przypuszczalnie ryglowy), przetrwał tylko sto kilkadziesiąt lat i w 1880 został rozebrany. W 1889 roku, zbudowano kolejną, tym razem neogotycką świątynię. We wnętrzu zachowały się pochodzące z XIX w. ławki, empora chórowa i prospekt organowy. Ale znajdziemy w nim wcześniejsze perełki. Drewniany, renesansowy ołtarz z XVI wieku, wypełniony jest ok. 100 pełnoplastycznymi i płaskorzeźbionymi figurami o dużym realizmie przedstawienia. Figury, po ostatniej konserwacji, posiadają żywe, kolorowe polichromie, a ciemnozielona szafa ołtarzowa zdobiona jest niemal na całej powierzchni złocisto-czerwonym ornamentem. W centrum ołtarza umieszczono scenę Ostatniej Wieczerzy. Po bokach poszczególne sceny Męki Pańskiej (m.in. Modlitwa w Ogrójcu, Pocałunek Judasza, Biczowanie, Ecce homo). W predelli – scenę złożenia Chrystusa do grobu oraz podobizny elektora saskiego Jana Fryderyka (z lewej) i Marcina Lutra. Pierwotnie ołtarz posiadał drugą kondygnację z wizerunkami Lutra, Melanchtona i księcia Barnima XI, która się nie zachowała Historia ołtarza jest również ciekawa. Jego fundatorem był książę Barnim XI zwany Starym, a wykonawcą nadworny rzeźbiarz – Hans Peiseer wywodzący się z Gdańska. Już w XVI wieku pojawiła się legenda, że ołtarz został wykonany osobiście przez księcia Barnima Starego, znanego z zamiłowania do snycerki. Ołtarz przeznaczony był dla podszczecińskiej siedziby księcia zwanej Oderburgiem, leżącej na terenie dzisiejszego Grabowa. Następca Barnima XI – książę Jan Fryderyk polecił przenieść ołtarz z Oderburga do kościoła Mariackiego w Szczecinie, a następnie, po krótkim czasie, do myśliwskiej rezydencji książęcej zwanej Friedrichswalde (obecnie Podlesie koło Sowna). W czasie wojny trzydziestoletniej w 1635 rezydencja uległa zniszczeniu, ocalał tylko kościół, wraz z ołtarzem. Ponieważ w tym samym okresie zniszczeniu uległo wyposażenie kościoła mariackiego w Stargardzie, stargardzcy mieszczanie zwrócili się z prośbą do panującego wówczas na Pomorzu księcia Bogusława XIV, by wyraził zgodę na wypożyczenie wyposażenia (w tym ołtarza) ze swojej myśliwskiej rezydencji w Podlesiu. Książę przychylił się do prośby stargardzkich mieszczan i przez ok. ćwierć wieku ołtarz znajdował się w Stargardzie. W 1661 roku powrócił do Sowna. Po rozebraniu kościoła, znalazł się w nowym. Nastepnie gdy on został rozebrany, w latach 1880–89 ołtarz i ambona przechowywane były, w stanie rozłożonym w budynku miejscowej szkoły. I powrócił do najnowszego kościoła w 1889 roku. Niestety bez należnej staranności, co spowodowało wymieszanie niektórych elementów (np. wizerunki Lutra i elektora saskiego Jana Fryderyka, które pierwotnie znajdowały się na ambonie zostały wmontowane w predellę ołtarza. II wojnę światową przetrwał bez większych uszkodzeń, lecz lata powojenne przyczyniły się do jego wybrakowania i częściowej deawstacji. W 2010 roku, poddany został renowacji, przywrócono brakujące elementy i odtworzono polichromie. Tyle o ołtarzu. Została jescze ambona. Wykonana została, podobnie jak ołtarz, przez Hansa Peissera w połowie XVI w.. Jej dzieje są bardzo zbliżone do historii ołtarza. Podczas renowacji ok. 1890 r. dokonano w niej kilku przeróbek polegających m.in. na skróceniu balustrady schodów oraz przerobieniu części gzymsowej. Wykonano także nową podporę ambony. Nie odtworzono natomiast baldachimu ambony. Prace wykonał na zlecenie gminy protestanckiej Paweł Gotz ze Stargardu. Ambona posiada bogate zdobienia, oparte na niderlandzkich wzornikach Cornelisa Boscha. No i ostatni historyczny element - wspomniana wcześniej płyta nagrobna Mikołaja Hinze z XVI wieku. Na placu kościelnym umiejscowiony jest dawny cmentarz, niestety bez historycznych nagrobków.

Strumiany (Karlsbach), powstały w XVIII/XIX wieku, jako kolonia leśna. Zachowała się historyczna zabudowa - domy o konstrukcji szachulcowej z połowy XIX wieku, oraz leśny cmentarz poewangelicki, z drugiej połowy XIX  wieku. Po wojnie opuszczony, był z czasem coraz bardziej zaniedbany i dewastowany. Umiejscowiony jest za wschodnią częścią wsi, na niewielkim wyniesieniu, w lesie. Odnajdziemy tu stare nagrobki, stele i mogiły. Wokół cmentarza, pozostałości kamiennego muru cmentarnego. W sumie warto odwiedzić to miejsce, gdyż jest malownicze. Warto wspomnieć, że w Strumianach mieszkała znana po wojnie rodzina Kulmów. Joanna Kulmowa była pisarką, zaś Jan Kulma reżyserem i muzykiem. Dzięki nim i ich twórczości, Strumiany stały się wówczas ważnym miejscem na mapie kulturowej Polski. 

Pucko - obecnie siedziba Nadleśnictwa Kliniska, z ośrodkiem edukacji przyrodniczej i leśnej. Utworzony został głównie z myślą o dzieciach i młodzieży, w malowniczej leśniczówce Pucko. Lekcje przyrody prowadzone są zgodnie z hasłem „poznać, przeżyć, zrozumieć" i umożliwiają przyswojenie wiedzy o lesie i leśnictwie w sposób niekonwencjonalny. W ofercie Ośrodka znajdują się również warsztaty dla nauczycieli, liczne konkursy, wystawy, ekspozycje przyrodnicze. Do dyspozycji odwiedzających jest sala edukacyjno-konferencyjna, sala wystawowa, ekspozycja dydaktyczno-przyrodnicza, plac dydaktyczny, parking. Dla najmłodszych zbudowano plac zabaw. W Ośrodku mieści się ekspozycja dydaktyczno-przyrodnicza pt. "Mieszkańcy lasu", w której znajdują się eksponaty łosia, wilka, borsuka, bielika, puszczyka i wiewiórki, a to wszystko w leśnej scenerii. W pobliżu Ośrodka utworzona została 3 kilometrowa ścieżka spacerowo-dydaktyczna z 11 przystankami edukacyjnymi. Atrakcyjne położenie w sercu Puszczy Goleniowskiej, dogodny dojazd sprawia, że Ośrodek odwiedzany jest licznie w ciągu całego roku. Niewątpliwą atrakcją jest ścieżka grzybowa, z makietami jadalnych i niejadalnych grzybów.

Atrakcją przyrodniczą jest lipa drobnolistna "Anna" - znajdująca się przy siedzibie Nadleśnictwa Kliniska, wiek 465 lat, obwód na wysokości 0,2m od ziemi 871 cm, wysokość 27m. Według legendy pod lipą Anna Jagiellonka z mężem Bogusławem przyjmowała poselstwo polskie. „Według danych historycznych, na zamek w Szczecinie przybyło poselstwo polskie do księcia Bogusława X, który w tym czasie gościł na polowaniu w pobliskiej Puszczy Goleniowskiej. Anna Jagiellonka wraz z posłami udała się do puszczy na spotkanie z mężem i obozowała w pobliżu lipy."- źródło C. Pacyniak, Najstarsze drzewa w Polsce.

Kliniska Wielkie (niem. Groß Christinenberg) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Goleniów. Początki osadnictwa na obszarze wsi miały miejsce już w epoce ceramiki sznurowej, o czym świadczą liczne znaleziska archeologiczne. Osada na tych terenach istniała dalej, poprzez kulturę łużycką, przez epokę brązu, aż po epokę żelaza. Następne odkrycia pochodzą już z wieków IX – XI i świadczą, że w tym okresie znajdował się tutaj gród obronny z osadą. Od XIII wieku obszar ten przejęli kołbaccy cystersi. Od roku 1534 ziemie obecnych Klinisk należały do państwa, najpierw księstwa pomorskiego, potem Brandenburgii i Prus. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1754 roku, kiedy to założono wieś królewską, której nazwa pochodziła od imienia żony króla Fryderyka II – Krystyny. Wieś założono na planie regularnej ulicówki. W 1827 liczyła ona 425 mieszkańców. Do końca XIX wieku większość mieszkańców zajmowała się rolnictwem. Po uruchomieniu linii kolejowej Szczecin – Goleniów – Świnoujście, przebiegającej do dziś przez Kliniska, pracę znalazło tu i osiedliło się wielu kolejarzy, później zaś leśników, drwali i rzemieślników. Wieś cały czas rozbudowywała się, a po wojnie „wchłonęła” wiele mniejszych kolonii. Obecnie częścią wsi są Kliniska Małe (dawniej – Klein Christinenberg). Na uwagę zasługuje zabudowa z XIX/XX wieku. 

SKALA TRUDNOŚCI PIESZA – 1
SKALA TRUDNOŚCI ROWER – 2
SKALA  TRUDNOŚCI NORDIC WALKING - 1

1 – łatwy bez utrudnień
2 – średni z miejscowymi utrudnieniami
3 – o utrudnionym przejściu/przejeździe

SPODOBAŁA CI SIĘ MOJA PRACA ?? SKORZYSTAŁEŚ Z MATERIAŁÓW ?? POSTAW MI KAWĘ - https://buycoffee.to/wiking-turystyka

Na pewno zmotywuje mnie do dalszej pracy. Często również kawka mi pomoże przy tworzeniu nowych i aktualizacji dotychczasowych danych. Do zobaczenia na Szlaku. W sezonie jesienno-zimowo-wiosennym, zapraszam na wspólne "Wyprawy z Wikingiem", podczas których wędrujemy po szlakach Województwa Zachodniopomorskiego i nie tylko.